2013 Summer Holiday

        Bu gün sizə yay tətilimdən bəhs edim. Sözün əsl mənasında bərbad keçən ayların sonunda bu tətili səbirsizliklə gözləyirdim. Yalnızca avqustun sonunda hər şeydən uzaqlaşıb qısa da olsa unudulmaz bir tətil keçirmək nəsib oldu mənə. Tətil üçün seçilən məkan Azərbaycanın ən gözəl guşələrindən biri olan İsmayıllıdakı Şahbulaq istirahət mərkəzi idi. Beləliklə uzun müddətdir reallaşmağını gözlədiyim arzuma qovuşdum.. Səyahət başladı..
İlk əvvəl onu qeyd edim ki, dağların qoynunda yerləşdiyindən bu istirahət mərkəzinə gedilən yollar sürücülərə bir qədər çətinlik törədir. Həyəcanlı yolculuqdan sonra nəhayət tətilimin ən gözəl günləri başladı.
Şəhər elə avtobusdan seyr edərkən belə məni cəlb etməyi bacardı. Yamyaşıl ağacları, tərtəmiz havası, gözoxşayan mənzərəsi ilə hər kəsi məftun edən məkan – İsmayıllı. Yol boyu İsmayıllıda istirahət üçün bir çox gözəl mərkəzlərin olduğunu gördüm. Ancaq “Şahbulaq” istirahət mərkəzində olduğum üçün sadəcə bu yer haqqında geniş məlumat verəcəyəm sizlərə.

     “Şahbulaq” dağların qoynunda yerləşən, sakit, huzur dolu, istirahətə gələnlər üçün hər cür şəraitə malik gözəl bir məkandır. Hər tərəfi yaşıl ağaçlarla əhatələnmiş kiçik koteclər, açıq havada yeyilən yeməklər, dağların yaratdığı rəsm tablosunu xatırladan gözoxşayan mənzərə bu istirahət mərkəzinin əsasını təşkil edir. “Şahbulaq”ın daha bir üstünlüyü isə burada Azəbaycanın digər səfalı yerlərinə turların təşkil olunmasıdır. İstirahətim ərzində Qəbələ, Lahıc, İvanovkanı da görmək şansı əldə etdim turlar sayəsində. Bu gözəl istirahət məkanı gülərüz, səmimi personalı ilə də məndən yüksək bal aldı.

      Qəbələdə göl kənarında çay keyfi, Qəbəland əyləncə mərkəzində maraqlı atraksionlar, Lahıcda tarixiliyin izlərini duymaq, bu kəndin səmimi insanları ilə tanışlıq, məscidə ziyarət və muzeydə tarixə aid maraqlı faktlar öyrənmək, İvanovkada göl mənzərəli məkanda kollektiv çay qonaqlığı və sakit, təmiz küçələrdə gəzinti mənim üçün unudulmaz məqamlardan oldu. Doğma İçəriçəhərə bənzəyən daşlı-qayalı küçələri, tarixilik qoxulu atmosferi ilə Lahıc daha çox zövqümcə oldu. Bu məkanları yalnızca gəzib əylənməklə kifayətlənmədim. Eyni zamanda çox maraqlı məlumatlar da öyrəndim. “Ögey Ana” filmində yer alan məkanlardan biri – sıldırım qayalı dağları birləşdirən, öz gözəlliyini indiyə qədər qoruyub saxlayan körpünün İsmayıllıda olduğunu bilirdinizmi? Buyurun virtual olaraq körpüdən keçə bilərsiniz. Elə mən özüm də belə keçmişəm.. :)))

       Onu da qeyd edim ki, məkan o qədər gözəldir ki, turlar olmayan günlər o təmiz havada, isti atmosferdə darıxmaq imkanın olmur. Necə deyərlər, tənbəllik üçün ən gözəl fəsil yaydır. Burada heç bir şey etmədən dincəlməyin keyfini çıxarmaq mümkündür. Amma əlbəttə mən burada da kitab oxumaqdan əl çəkmədim. Bu dəfəki seçimim isə Arthur Conan Doyle'dan - Sherlock Holmes'in Dönüşü oldu. Kitab haqda növbəti yazımı gözləyin. ;)

     Sonda həvəslə başladığım tətilimi bu gözəl məkandan ayrılmaq istəməyərək bitirdim. Siz də bütün problemlərinizdən, gündəlik qayğılarınızdan uzaqlaşıb təbiət qoynunda bir neçə gün keçirmək, yay tətilinizə rəng qatmaq, bir-birindən gözəl məkanlarla tanış olmaq, şəkil arxivinizi genişləndirmək, günəşin qızmar şüalarından uzaqlaşıb sərin təbiətin qoynunda gizlənmək istəyirsinizsə, İsmayıllı – “Şahbulaq” istirahət mərkəzi sizin üçün əvəzolunmaz ünvandır. Mütləq növbəti tətilinizdə oraya baş çəkin, mənə haqq qazandıracağınızdan əminəm. Bu da mənim gözümdən İsmayıllı :D Hələlik.....


30.08.2013 / 07:35 p.m.

The Vow

 “The Vow” 2012-ci ildə izlədiyim ən gözəl romantik filmlərdən biridir. Həmin ildə ən çox izlənən filmlərdən biri olan “The Vow” yaşanmış həyat hekayəsi əsasında qələmə alınıb. Romantik dram janrında olan bu filmin baş rollarında Channing Tatum və Rachel McAdams’ı görürük. Kin və Krickitt Carpenter cütlüyünün eyniadlı kitabından filmə uyğunlaşdırılan bu təsirli hekayə izləyərkən məni həm düşündürdü, həm də gözyaşlarına boğdu.
Filmdə toylarından bir müddət sonra avtomobil qəzası nəticəsində yaddaşını itirən qadınla həyat yoldaşının çətinliklərlə dolu həyatından bəhs olunur. Hər şey öz yolunda mükəmməl davam edərkən bir qəza bütün yaşananları məhv edir, ən acısı isə geriyə təsəlli tapılacaq xatirələrin belə qalmamasıdır.

Paige onu dəli kimi sevən Leo'nu xatırlamasa, ona yad bir insan kimi davransa belə, Leo həyatının eşqini geri qaytarmaqdan, onun sevgisini yenidən qazanmaqdan əsla vazkeçmir.
Sevgilərinin sübutu üçün durmadan dəlillər axtaran bu gənc sevdiyi qadını ən gözəl günlərinin keçdiyi evlərinə gətirməyi bacarsa da, onun yaddaşının qayıtmasına heç bir təsiri olmur. Paige’in xatırladığı isə sadəcə Leo ilə tanışlığına qədər olan həyatıdır. Buna görə də, çarəsiz qalan Leo’nu geridə qoyub xatirələrlə zəngin olan evə - valideynlərinin yanına qayıdır. Hətta niyə bütün sevdiklərindən ayrılıb, nişanlısı əvəzinə başqa biri ilə evləndiyi üçün təəccüblənir. Və sonda gerçəyi öyrəndikdən sonra atasının onu əvvəlki həyatına qaytarmaq cəhdi puç olur.
Yaxın rəfiqəsinin atası ilə münasibətindən xəbər tutan Paige hekayəsində tamamlanmamış hissələri birləşdirərək hər şeyin fərqinə varır.
Yenidən ailəsindən uzaqlaşıb həyatına davam edərkən Leo ilə evlilik andlarının yazıldığı kartlar əlinə keçir. Nəhayət. Yalanlarla dolu həyatında tək doğrunun onu bütün yaşananlara rəğmən qarşılıqsız sevənin bu çarəsiz gənc olduğunu anlayır.
Filmin sonunda bu cütlüyün gələcəyə doğru yeni bir addım attıqlarının şahidi oluruq. Heç bir şey əvvəlki kimi olmasa da, onları ayrılmaz tellərlə bağlayan andları yenidən qovuşmalarına səbəb olur.

      Channing Tatum izlədiyim müxtəlif filmlərdəki obrazları ilə sevdiyim aktyorlardan biri idi, ancaq bu filmi ilə qəlbimdə özünə bir taxt qurdu. Filmin bu qədər güclü alınmasında sözsüz ki, aktyorların rolu əvəzsizdr. Rollarını o qədər gözəl, ustalıqla, hiss edərək ifa edirlər ki, izləyərkən o dəhşətli hadisəni yaşayan sevgililərin elə onlar olduğunu düşünürsən.

2012-ci il fevralın 10-u izləyicilərə təqdim olunan bu film ilk andan böyük tərifə məruz qalıb və eyni zamanda bir sıra mükafatlara layiq görülüb. Ən uğurlu romantik dramlardan biri kimi tanınan “The Vow” filminə baxmağı hər kəsə məsləhət görürəm. Filmin davam etdiyi 104 dəqiqə ərzində öz həyatınızı nəzərdən keçirib yaşadığınız hər günə, hər ana şükr edəcəksiniz.

    Əminəm hər kəsin unutmamağa çalışdığı, daim yaddaşının dərinliklərində qoruyub saxladığı özəl xatirələri var. Bir an bunların silindiyini düşünmək belə həyatı mənasızlaşdırır. Sadəcə güc toplayaraq yenidən həyatdan yapışmaq və boşluqları yeni gözəl xatirələrlə doldurmaq lazımdır. Yenidən doğulub, yenidən irəliyə doğru addımlamaq... bu haqda düşünmək necə də asan görünür, bir də bunları yaşayanlar var... Filmdə isə bu, mükəmməl şəkildə ifadə olunub. Vaxtını dəyərli keçıtmək istəyənlər, öyrəşdiyi oxşar sevgi hekayələrindən fərqli bir sevgi macərasının şahidi olmaq istəyənlər üçün “The Vow” uğurlu seçimdir. Yalansız sevginin, bağlılığın, fədakarlığın hər anında duyulduğu bu filmə sevə-sevə 5 bal verirəm.

10.08.2013     /     03:11 a.m.

Varis - Bir Ovuc Torpaq

  Varis Yolçiyevdən oxuduğum beşinci əsər... Başladığım zaman “Yetmiş Yeddinci Gün” qədər bəyənəcəyimi düşünmürdüm, çünki, oxuduğum digər kitablarında bu kitabdakı sehri tapa bilməmişdim. Amma bu dəfə yanıldım, ən az “Yetmiş Yeddinci Gün” qədər güclü təsirə malik bir əsər oldu mənim üçün “Bir Ovuc Torpaq”. Serial çəkmək üçün niyə ilk seçimin bu əsər olduğunu indi yaxşı anladım. Varisin dəyərli fikirləri ilə zəngin olan bu kitab elə oxunduğu zaman filmə çəkilir xəyallarda. Oxucuların filmlərindəki qəhrəmanlar fərqli olsa da, ən təsirli səhnələr eynidir deyə düşünürəm. Hər kəs obrazları müxtəlif cür təsəvvür edir, ancaq müəllifin qələminin gücü ilə yaranan, oxucunu göz yaşlarına boğan o səhnələr isə yaşayaraq oxuyanlara bərabər ölçüdə təsir edir.
      Varis oxuduğum hər kitabı ilə qəlbimdəki yerini daha da möhkəmləndirir. Sevimli yazıçım bu əsərlə təkcə məhəbbət mövzusunda deyil, eyni zamanda vətənpərvərlik hisslərinin tərənnümündə də böyük məharətə sahib olduğunu sübut edib. “Bir Ovuc Torpaq” hər kəsin, xüsusilə, gənclərin bir çox şey öyrənə biləcəyi, özü ilə əsərin qəhrəmanları arasında oxşarlıqlar aşkarlayacağı, tamamilə Varisin qələminə uyğun oxucunu özünə bağlayan səmimi romandır.
     Ailə, sevgi, sədaqət, qürur, vicdan əzabı, vətən sevgisi, yalan, xəyanət, intiqam – bir sözlə, həyatımızda önəmə sahib əksər duyğuları ehtiva edən bu kitab asanlıqla oxucuların sevgisini qazana bilib. Bundan sonrakı kitablarda yer alan oxucu rəyləri də bu sevgini isbat edir. Müəllifin bütün səmimiyyətini ortaya qoyaraq yaratdığı bu kitab, sözsüz ki, bu səmimiliyi duyan hər bir oxucu üçün əvəzsiz olacaq.
     Varisin iki imza günündə iştirak etdiyim üçün asanlıqla deyə bilərəm ki, bu insanın səmimiliyini, diqqətliliyini, alicənablığını onu görmədən də, əsərləri sayəsində hiss etmək mümkündür. Artıq kitablarının əksəriyyətini oxuduğum üçün sevimli yazıçımı daha yaxşı tanımağa başlamışam. Deməli, o, duyğunu oxucuya sözlə ötürə biləcək qüdrətə malik yazıçıdır.

     Oxuyarkən bir şey hiss etdim... Bu kitabda müəllifin toxunduğu bəzi mövzular sonrakı iki kitabında daha geniş işlənib və hətta əsas müvzuya çevrilib. Sadəcə bu kitabda hadisələri davam etdirmək üçün yazıçının toxunduğu bu mövzular sonrakı kitabları üçün ilham qaynağı olub deyə düşünürəm. Nigarın intihara cəhdi və Zaurun kimsəsiz uşaqların himayə olunduğu evi ziyarəti. Varisin həmin səhnələri təsvir edərkən bu barədə daha çox şey yaza biləcəyinə inamı “Yetmiş Yeddinci Gün” və “Əzilmiş Fotoşəkillər”in ərsəyə gəlməsi üçün təməl daşı rolunu oynayıb hissini oyatdı məndə.
      Fərqli duyğularla oxuduğum “Bir Ovuc Torpaq” ən sevdiyim kitablardan birinə çevrildi. Bəzən həyəcanlandım, bəzən üzüldüm, bəzən ümidsizliyə qapıldım, insanın intiqam üçün, sevgisi üçün nələr edə biləcəyinin şahidi oldum. Və nəticə yenə də mənə görə yazıla biləcək ən gözəl sonluq oldu. Bir ovuc torpaq sonda kəsişən iki həyat üçün fərqli ancaq bir o qədər də əhəmiyyətli məna daşıya bilərmi??
      Hadisələrin əvəzlənməsi, duyğuların əks etdirilməsi, obrazların canlılığı oxucunu öz sehrli dünyasına çəkir və asanlıqla da bu təsirdən çıxmasına izn vermir. Dəyərli fikirlərlə, dərs mahiyyətli mesajlarla zəngin olan bu əsərin Varisin ən uğurlu kitablarından biri olduğunu qeyd etməliyəm.
      Son olaraq ən çox bəyəndiyim sətirlər:

• Yaşamaq istəyən adamı onun istəyinin ziddinə getməklə öldürmək qatillikdir. Bəs ölmək istəyən adamı onun istəyinin ziddinə getməklə xilas etmək nədir? Bəlkə elə bu da qatillikdir? Ancaq, humanist qatillik? 
• Müəllim özündən sonra tələbələr, yazıçı kitablar, rəssam tablolar, bəstəkar musiqi əsərləri, rejissor filmlər, memar binalar, siyasətçi tarix səhifələri qoyub gedir. Hamı üçün. Adı insan isə yalnız xatirələr qoyub gedir. Yaxınları üçün. 
• Bu bir qanundur.. Yuvadan düşən quşcuğaz ya qanad açıb uçmalı, ya da yerə yuvarlanıb parça-parça olmalıdır. Üçüncü bir yol yoxdur. Əslində, bu şərtlər müstəqil həyata atılan insanlar üçün də eynidir. Di gəl ki, quşların uçması və ya yerə çırpılması dərhal baş verdiyi halda insanda bunlar zaman-zaman baş verir. 
• İllər keçdikcə, keçmiş məfhumu gələcək məfhumunu qısaltdıqca insanın iç dünyasındakı xatirə yükü onu daha da ağırlaşdırır, yaşamağını çətinləşdirir.. Xatirələri dəfn etməyi bacarmaq - bax, ən böyük azadlıq elə budur.   

    Sevərək oxuduğum bu kitab məndən 5 bal aldı.          

    Əsəri hələ də oxumayanlar buraya  -----> Bir Ovuc Torpaq       
    Varisin digər əsərləri üçün buyurun ;)
           Sonuncu Ölən Ümidlərdir
           Yetmiş Yeddinci Gün
                                         

18.07.2013     /     03.24 a.m

Pərviz Arif – Buna da Şükür

 Facebook səhifəmin dəyərli üzvlərindən biri olan Pərviz Arif’in imzalı hədiyyəsi olan bu kitabın, yəqin ki, poeziya vurğunu bir insan üçün nə demək olduğunu anlamaq çətin deyil. Mənim üçün bu ilin ən gözəl sürprizlərindən biri oldu deyə bilərəm.

Zövq alaraq oxuduğum, müəllifin istedadına dönə-dönə heyran qaldığım bir kitab oldu “Buna da şükür”. Azərbaycan ədəbiyyatının təməl daşlarından olan poeziyanı sevən hər kəsə şiddətlə oxumağı tövsiyyə edirəm..

     Bəzən həyatımızda baş verən hər şeydən uzaqlaşmaq istəyirik. Sadəcə özümüz ilə tənha qalmaq, bizi təsəlli etməyə çalışan, məsləhətlər verən hər kəsdən uzaqlaşıb yalnızca qəlbimizin səsinə qulaq verməyə çalışırıq.. Bu situasiyada bizi rahatladacaq tək şey isti bir fincan qəhvə, həzin musiqi sədaları və səmimi bir dost-kitab olur.. Və bu zaman “Buna da şükür” seçilə biləcək ən uğurlu variantlardan biridir.. Oxumaq, musiqinin ritmi və şeirlərin ahənginə qapılıb düşünmək, yaşadığımız o andan zövq almaq..

     Hər kəsin zövqünə uyğun şəkildə heca, əruz və sərbəst vəzndə şeirləri ehtiva edən bu kitab sizin sadiq dostunuza çevriləcək. Səmimi duyğuların əksi, sevginin, sədaqətin, ölümün, kədərin ifadəsi, sevgilinin şeirin çalarlarına uyğun təsviri sizi özünə asanlıqla bağlayacaq. Heca vəznində olan şeirlərin qafiyələri, əruz vəznindəki nümunələrin ahəngi, sərbəst şeirlərin isə rəngarəngliyi şeir sevməyən birini belə valeh edəcək gücə sahibdir. Hər kəsin özündən bir şeylər tapa biləcəyi bir kitabdır “Buna da şükür”.

     Kitabda mənə təsir edən, zövq alaraq oxuduğum şeir parçaları çox olsa da, onlardan sadəcə bəzi misraları qeyd edirəm:

Mavi dəniz idi röyalarında

Üzərdi məhəbbət dəryalarında,

O, həmin dənizin dalğalarında

Mənsə göz yaşımda boğuldum bu gün. 

                        ***

Qəlbin ağlayırsa, ağlamaq gərək

Bəlkə bu ayrılıq qəlbinə yükdür?!

Səndə göz ağlayır, məndəsə ürək

Səncə hansımızın dərdi böyükdür?!

                        ***

Gördükcə müqəddəs məhəbbətini

Qorxuram qələmi ələ götürüm.

Mən sənin qayğını, nəzakətini

Axı bir kağıza necə köçürüm?!

                        ***

Bu şeiri gizli yazıram çünki,

Kimisə çaşdırar sirli sözlərim.

Əlimə əlcəyi geyinmişəm ki,

Qələmdə qalmasın barmaq izlərim...

                        ***

Sən bəlkə mələksən bu qədər göylə gedirsən?

Addımlarının zərrə görünmür izi yolda.

                        ***

Mən səni unutmaq istəsəm belə

Yuxular kəsilib mənimçün qənim,

Yoxsa yuxular da dostlarım kimi

Sadəcə təsəlli yerimdir mənim?!

Kitabda "Bu gün", "Hava-su", "Qara əlcək", "Gülürük", "Səni Mən", "Lazım", "Xatirələr", "Sənin Yoxluğun", "Yenə səndən danışacam", "Səni Fikirləşirəm", "Yuxu" kimi şeirlər daha çox zövqümü oxşadı.. Bu şeirlərin ahənginə qapılmaq istəyirsinizsə kitabı əldə etməyə tələsin.. 
Pərviz Arifin şeirləri ilə yaxından tanış olmaq istəyənlər, bu səhifəyə göz gəzdirə bilərsiniz ;)  -----> Pərviz Arifin Şeirləri

Şeir vurğunu olan hər bir insanın arxivində olmağa layiq bu kitab məndən 5 bal aldı..

18.07.2013     /     03.55 a.m.

Əlibala Hacızadə - Vəfalım Mənim

 Bəlkə də ən uzun müddətə oxuduğum kitab oldu “Vəfalım Mənim”. Amma bu maraqsız olduğuna dəlalət etmir. Sadəcə gündəlik problemlər – praktika, dissertasiya işi və s. sayəsində bir müddət ara verərək tamamlaya bildim bu kitabı. Buna baxmayaraq, “Vəfalım Mənim” bu il oxuduğum ən maraqlı kitablardan birinə çevrildi. 

      Əsəri oxuyarkən müəllifin həyatı ilə də maraqlandım. İnternetdə yer alan məlumatlardan aydın olur ki, Əlibala Hacızadə tam bir ədəbiyyat vurğunu olub. Ömrünü yazıb-yaratmağa həsr edən yazıçı elə bu kitabında da obrazlar vasitəsilə ədəbiyyata olan marağını ifadə edir. Kövrək qəlbli yazıçı bu əsərinə görə bir sıra çətinliklərlə üzləşsə də, yenə də öz sevgisindən - ədəbiyyatdan uzaqlaşmayıb. Əsərdəki ideyalarına, açıq fikirlərinə görə işindən uzaqlaşdırılsa da, Əlibala Hacızadə haqsızlığa qarşı mübarizə aparıb və yenidən öz vəzifəsinə qayıda bilib. 

      “Vəfalım Mənim” 1975-80 illərdə yazılan ən maraqlı əsərlərdən biridir. Hər detalı ilə bu gün də aktuallığını qoruyan bu gözəl əsər həm gündəlik həyatı, həm də iş həyatını bütün gərçəkliyi ilə gözlərimiz qarşısında açır. Əsərdə əsas qəhrəmanları ilə bir-birinə bağlanan üç fərqli hadisə cərəyan edir. Bu hadisələr çərçivəsində yazıçı cəmiyyətdə mövcud olan fərqli xarakterə malik insanları ən kiçik detallarına qədər təsvir edir, mənfi xüsusiyyətləri ifşa edib oxucunu belə insanlara qarşı ehtiyatlı olmağa səsləyir, müsbət cəhətləri isə yüksək qiymətləndirib təbliğ edir. Elmi əsərlər və ədəbiyyat, poeziya fonunda bir-birilə əlaqələnən həyatlar, onları birləşdirən hadisələr, məsələlərin açılmasına aparan gözlənilməz yollar, qarşılaşdıqları müxtəlif situasiyalar qarşısında qəhrəmanların keçırdiyi duyğuların tərənnümü bu kitabın əsasını təşkil edir. 

      Bəzən bezərək, bəzən sadəcə bitirmək üçün, bəzən həvəslə, bəzənsə səhifələrin azaldığına üzülərək oxuduğum bir roman oldu. İkinci hissəni daha çox bəyəndim. Səbəb isə hadisələrin daha çox qarışması və gözləmədiyim sonluqla bitməsi oldu. Oxuyarkən elə səhnələrlə qarşılaşdım ki, bəzən göz yaşlarıma hakim ola bilmədim. Asanlıqla ağlayan biri olmadığım üçün mənə belə təsir bağışlayan kitabların yeri ayrıdı ürəyimdə. Kitabı yaşayaraq oxuyan, hadisələri gözləri qarşısında canlandıraraq yaşayan, özünü qəhrəmanların arasında hiss edən hər bir oxucunun çox təsirlənəcəyi bir romandır.

       Oxuyarkən kitabda bir çox obraza rəğbət yaranır. Mənim üçün sevdiyi insanı itirsə də, onu xatirələrində yaşadan, həyatının bir parçası imiş kimi yoluna davam edən Gülmirə, qarşılaşdığı insanları müşahidə, yaşadığı hər şeyi mühakimə edərək düşüncələrini kağızlara həkk edən, ətrafındakılara münasibətini qələmi ilə ifadə edən Sakit Aranlı, ilk məhəbbətini ömür boyu qoruyub saxlayan, ən ağır zərbəni sevdiyi tərəfindən alsa belə, sevməkdən əsla vazkeçməyən, illər boyu qəlbində daşıdığını sandığı kini sevdiyini çətin anında gördüyü zaman yox edən Əsəd və oğlunun ölümü ilə barışmayıb həyatına davam etsə də, ürəyinin bir tərəfi darmadağın olan ana, mühakimə olunan həyat yoldaşı olmasına baxmayaraq haqsızlığa qarşı çıxıb ədalətlə fikrini söyləyən qadın – Nadirə xanım unudulmaz qəhrəmanlardandır. “Vəfalım Mənim” hər səhnədə özümü obrazların yerinə qoyaraq “ Mən necə davranırdım?” , “Mən necə qərar verərdim?” suallarına cavab axtarmaqla oxuduğum bir kitab oldu. Bəzən onlarla razılaşıb “Mən də eynilə belə davranardım!” deyir, bəzənsə “Yox, əsla mən bu qədər cəsarətli ola bilməzdim!” deyə düşünürdüm oxuyarkən.. 

       Qısacası, bu kitab mənə çox şey qatdı.. Əlibala Hacızadənin qələmi ilə ilk tanışlığımın bu kitab vasitəsilə olması çox xoş oldu. Bu əsəri yarada biləcək belə bir yazıçıya sahib olduğumuz üçün qürur duydum. Sonda oxumadan öz yazıçılarımızı tənqid edənlərə bu kitabla tanış olmağı tövsiyə edirəm. Sevgi, nifrət, sədaqət, xəyanət, yalan və sirlərlə dolu bu roman məndən 5 bal ala bildi...

07.06.2013     /     03:03 a.m

30.04.2009 - ADNA faciəsi

 30.04.2009 - Bu tarix əsla unudulmayacaq!
     Artıq 4 il keçib, amma hələ də düşündükcə o dəhşətin təsirinin beynimizin, qəlbimizin dərinliyində qaldığını görürük.
     Azərbaycan Dövlət Neft Akademiyasında (ADNA) təhsil almasam belə orada olan hər şeyi yaşamış kimiyəm. İnsan istəsə əgər başqalarının dərdinə şərik ola, onunla birlikdə acısını paylaşa, hiss edə bilər. Doğrudur, orada baş verənlər hər kəs üçün hələ də müəmma olaraq qalır, amma ən azından bu dəhşət qarşısında nə hisslər keçirdiklərini, həyəcanlarını, ağrılarını duymaq mümkündür tələbələrin.      4 il əvvəl ürəklərində imtahan həyəcanı, kursu bitirmə sevinci, qarşıda onları gözləyən magistr imtahanı üçün böyük ümidlər daşıyaraq adi bir gün kimi universitetə gələn tələbələr nə biləcəkdilər həyatlarının son səhərinə göz açdıqlarını, heç günlər deyil, bir saat sonraya qurduqları planların belə alt-üst olacağını...
      Mənə bu gün rəsmi matəm günü kimi tarixə düşən, hər il bir həftə əvvəldən haqqında danışılmağa başlayan günlərdən daha çox təsir edir. Səbəbi?? Heç özüm də dəqiq müəyyənləşdirə bilməmişəm. Variantlarım çoxdu: Bu dəhşətli terrora universitetdə təhsil aldığım müddətdə şahid olmağım, o günahsız gənclərin də bizim kimi böyük ümidlərlə, arzularla, həyat eşqi ilə gələcəyə baxan tələbələr olmağı, digər matəm günlərindən dəyərsiz bilinərək ildönümünün qeyd olunmaması bir kənara qalsın, haqqında belə məlumat verilməməsi...
       Bu günə laqeyd yanaşılması mənə çox pis təsir edir. İlin 360 günü konsert, toy, musiqi - hər şey olur, sadəcə bir gün bunlardan uzaqlaşmaq bu qədər mi çətindir?? Kanallarımızın gündəlik mənasız, intellektdən uzaq verilişlərindən bir günlük imtina edib ADNA'nı xatırlaması qeyri-mümkündür? 30 aprelin hər şey yolunda imiş kimi keçirilməsi, bu qədər gəncin həyata vida etdiyi tarixin tezliklə unudulması insanlıqdan kənardır. Bilmirəm, bəlkə də çox dərinə gedib duyğusal yanaşıram. Amma ən azından bir çoxunun bunları düşünməyini istərdim.
      Unutmayın sabaha zəmanət yoxdur. Heç nə bitmiş deyil, bu hadisənin təkrarlanmayacağına kimsə zəmanət verə bilməz... Və bu gün hər şeyi unudub əyləncəsinə davam edən şəxslər, sabah siz də onların yerində olmayacağınıza əminsiniz?? Bir daha düşünün! Haraya gedirik?? Bu münasibətlə, bu laqeydliklə nəyə doğru addımlayırıq?? Bu millətin deyil, insanlığın məhvidir!
      Bu gündə ən gülünc görünən cahil, şüursuz insanların ADNA'nı yad edənlərə 'Reklam edirsiz?' söyləməsidir. Terrorun da reklamı olar?? 20 yanvar, Xocalı faciəsi xatırlanan zaman televiziya, mətbuat reklam etmiş olur?? Artıq bu cahillikdən qurtulmaq lazımdır. Reklam olduğunu düşünən cahillər, biz xatırlamasaq, kim o günahsız insanları yad edəcək?
      Son sözüm... İstədiyiniz qədər unudun, üzərindən xətt çəkin, görməzlikdən gəlin, amma bu reallıqdır, əsla bu tarixi unudulmağa qoymayacağıq!! Siz konsertinizə gedə bilərsiz, biz - o günahsiz gəncləri, müəllimləri xatırlayan, yad edənlər özümüzə bəsik!!
(P.S. Bu yazım sərt oldu, amma daxilimdə keçirdiyim hissləri kağıza tökməliydim.)

30.04.2013     /     4.36 a.m.

Elxan Elatlı – Seçilmiş Cəza

  Artıq bir ilə yaxındır ki, Elxan Elatlıdan yeni bir şey oxumamışdım.. 2013-cü il üçün ilk detektiv əsər seçimim “Seçilmiş Cəza” oldu. Uzun zamandır məni bu qədər sarsıdan bir kitab oxumurdum. Sirlərlə, müəmmalı hadisələrlə dolu bir kitab.. Müəllifin məntiqini, yaradıcılıq qabiliyyətini yüksək səviyyədə nümayiş etdirdiyi bir əsər.. Oxucuda şok təsiri yaratmağa qadir kitablarından biri oldu mənim üçün “Seçilmiş Cəza”.

    Sadə ailə mövzusu ilə başlayan sonda isə içindən çıxılmaz bir vəziyyət alan bu gözəl əsər uzun müddət təsirindən çıxa bilməyəcəyiniz bir kitabdır. Hadisələr elə qurulub, elə incə-incə işlənib hazırlanıb ki, son səhifələrə qədər intizarda saxlayır oxucunu. Müəllifin hər yeni kitabını oxuduqca "Azərbaycanın ən gözəl detektiv müəllifləri" haqqında düşündüyüm zaman ağlıma gələn ilk isimin Elxan Elatlı olması daha da möhkəmlənir.

     Oxuyarkən əsərin əvvəlində qatilin kim olduğuna dair qəti bir variantımın olması məni sevindirdi. “Bir az da olsa, Qanbay Qasımlı kimi düşünməyə başlamışam”- dedim. Amma sonda qatilin tamamilə başqa birisi olduğunu görəndə  “Yox.. Mən bütün kitabları oxusam belə Qanbay Qasımlıya çata bilmərəm..” deyə düşündüm.. Çook çalışmam gerek çook :)

     Kitabda ailə, sevgi, güvən, dostluq, yalan, ədalət, ilk məhəbbət, peşmanlıq, fərqli seçimlər – bir sözlə, hər şeyə rast gələcəksiniz. Istər – istəməz qəhrəmanların yerində olduğunuzu düşünüb necə addım atacağınızı götür-qoy edəcəksiniz. Maraqla, həvəslə, səbirsizliklə oxuyub, əlinizdən qoymağı düşünməyəcəyiniz bir kitab olacağına əmin ola bilərsiniz.

      Oxuyarkən bunları düşündüm:

 İlk məhəbbət unudulmur deyirlər.. Amma ailəyə bağlılıq, həyat yoldaşına sevgi, hörmət bu hissin üstünü örtməyə məcbur edir insanı.. Keçmişi unutduğunu sanıb hər şeyi yoluna qoyaraq həyatına davam edərkən uzun illər əvvəl sənin üçün vazkeçilməz olsa da, indi qalaqlar altında gizlədiyin o “ilk məhəbbət”in anidən peyda olub böyük çətinliklərlə qurduğun ailəni məhv etməyə cəhd etsə, bu, səni nələrə vadar edə bilər?? Bax, bu zaman “İlk məhəbbət unudulmur!” ifadəsi anlamını itirir. Ilk sevdiyin, həyatının mənası saydığın, onsuz yaşaya bilməyəcəyini zənn etdiyin o insanın bir əzizinə zərər yetirməsi səni tərəddüd etmədən onu məhv etməyə yönəldə bilər. Saf, təmiz sevgiylə dolu bir ana qəlbinin hər zaman qoruma hissi də olur.. Və bu hiss səni narahat etdiyi zaman ağlına deyil, ürəyinin səsinə qulaq verirsən..

      Elxan Elatlıdan oxuduğum ilk əsərdir ki, qatili gönahlandırmaq olmur.. Bu da onu daha mükəmməl, orijinal edir. Oxuduğum müddətdə beynimdə yüzlərlə suallar yaranır və mən onlara cavab tapmaq üçün həvəslə səhifələri çevırməyə davam edirdim.. Bu il oxuduğum kitablar arasında öz fərqliliyi ilə seçilərək ən sevdiklərimdən oldu “Seçilmiş Cəza”. Hər zaman sevimli detektiv yazıçımın mənə “Arxalı Canavar” qədər təsir edəcək daha bir əsəri olacaqmı deyə düşünürdüm. Nəhayət bu sualıma da cavab tapdım.. :)

Sonda əsərdə çox bəyəndiyim bir fikri paylaşıram sizlərlə:

• Siz heç ədalətin dünyada qəbul olunmuş simvoluna fikir vermisiniz? Qollu tərəzi... Amma bu mənə indi gülünc görünür. Bəlkə də xırda məsələlərdə bu tərəzi müəyyən dərəcədə düz işləyə bilər. Ancaq əksər vaxtlarda yox. Məsələn, insanın mənəviyyatına toxunulanda, yaxud öldürüləndə ədalət necə bərpa oluna bilər?

Elxan Elatlının ən sevdiyim əsərlərindən birinə çevrilən "Seçilmiş Cəza" məndən asanlıqla 5 bal aldı.
Müəllifin yaradıcılığını yaxından izləmək, ən son xəbərlərlə tanış olmaq istəyirsinizsə, səhifəyə buyurun -----> Elxan Elatlı

18.04.2013       /     04:43 a.m.

Hermann Hesse - Demian

  Hermann Hesse ilə ilk tanışlığım "Demian"la oldu. Bu kitabı sürünərək oxudum desəm yerinə düşər. Oxucuda maraq doğurmayan əsərlər hər zaman gec bitir. Nə olacağı, nə baş verəcəyi maraqlı gəlmədiyi üçün davam etməyə stimul olmur. Bu da mənim sadəcə bitirmək məqsədilə universitetdə, evdə tapdığım boş vaxtlarda oxuduğum bir kitab oldu.
      Bu əsəri bəyənməməyimdə avtobioqrafik xarakter daşımasından daha çox yazıçının düşüncələri, hadisələrə yanaşma tərzi mühüm rol oynadı. Oxuyarkən həyatda nə istədiyini bilməyən bir insanın uşaqlıq, gənclik xatirələri ilə qarşılaşırıq. Müəllifin həyat, sevgi, din, dünya ilə bağlı düşüncələrinin şahidi oluruq.
      Hermann Hessenin həyatını araşdırdığım zaman da onun müxtəlif sahələrdə işləməsi, ailəsinə münasibəti ilə həyatda dəqiq məqsədi olmayan, öz yolunu tapa bilməyən biri olduğu aydın oldu. Ağır həyat keçirən müəllif 15 yaşında valideynləri tərəfindən ruhi xəstəliklərin müalicəsi üçün yaradılan xəstəxanaya yatırılır. Xəstəxanadan çıxandan sonra həyatına davam edən Hesse ailə həyatı qursa, 3 oğul atası olsa da uğursuzluqlar onu rahat buraxmır. Oğlunun ölümü və həyat yoldaşının psixoloji xəstəliyinin təsiri nəticəsində depressiya mərhələsi keçirən yazıçı yaradıcılığa davam edir. Elə "Demian" da həmin dövrün məhsuludur. Bu avtobioqrafik əsər Hessenin daxili həyəcanlarını, təlatümlü dünyasını Emil Sinkler adlı bir oğlanın həyatı kimi qələmə almasını əhatə edir.

      Doğru deyilir, oxuduğunuz kitabı sevməsəniz belə ona sərf etdiyiniz zamanı vaxt itkisi hesab etməyin, çünki mütləq ondan bir şey qazanacaqsınız. Mənim də ümumi ideya diqqətimi cəlb etməsə belə bəzi fikirlərə maraqsız deyə bilmərəm. İki fərqli dünyanın müqayisəsi, bir şeyi ürəkdən istədiyin zaman onun reallaşması, yaradılan hər sənət əsərinin insanın daxili dünyasının təzahürü olması maraqlı nüanslar olsa da, insanı düşünməyə vadar etsə də, dinin səthi təsviri, "Abraksas" adlı Allah və şeytanı özündə birləşdirən bir varlığın mövcudluğu haqqında düşüncələr və bu varlığa uyğun olaraq edilən günahlara bəraət qazandırılması bəyənmədiyim fikirlərdən oldu.
      Kitab haqqında oxucuların ideyaları ilə tanış olduğum zaman bir çoxunun sevdiyi kitablar arasında yer aldığını gördüm "Demian"ın. Həqiqətən zövqlər müxtəlifdir. Deməli, bir çox insan özünə yaxın, düşüncə tərzinə uyğun nə isə tapa bilib bu kitabdan.
      Sonda kitabı bitirdiyimdə məndə yaranan fikir canlı süjet xəttinin olmaması, darıxdırıcı bir əsər, xatirələr toplusu təsiri bağışlamasından ibarət idi.
Bəyəndiyim fikirlərdən bəziləri:

• ~ Hamının yaranışı eynidir, lakin hər birimiz sonsuzluğun sıçrayışı, cəhdi olaraq öz şəxsi məqsədimizə yönəlirik. Bir-birimizi anlaya bilərik, amma hər kəs özünü izah edə bilər. 
• ~ İnsan həyatı onun özünə gedən yol, daha doğrusu, bu yola çıxmaq cəhdi, cığırıdır. Heç kəs sonadək və bütövlükdə özü ola bilməsə də, həmişə buna cəhd edib: kimisi kor-koranə, kimisi şüurla - bir sözlə, kim necə bacarıb. 
• ~ Bizim gördüyümüz şeylər elə özümüzdə olanlardır. İçimizdə daşıdığımız reallıqdan özgəsi yoxdur. İnsanların çoxu ona görə qeyri-real şeylərlə yaşayırlar ki, xarici təsvirləri reallıq kimi qəbul edirlər, daxili dünyalarını isə qımıldanmağa belə qoymurlar.

"Demian" məndən sadəcə 2 bal ala bildi...

14.04.2013     /     4.59 a.m.
                                                 

Paulo Coelho - Elif

  Paulo Coelho... Hər zaman əsərlərini maraqla oxuyacağıma inanırdım bu müəllifin. Belə də oldu. Müəlliflə ilk tanışlığım onun aforizmlərini oxumaqla başlasa da, bu cümlələr onun haqqında fikrimin müəyyən qədər formalaşmasında rol oynaya bildi. "ELİF"i oxuduqda isə heyran qaldım bu müəllifə. Kiçik bir aforizm müəllifin yaradıcılığı, dünyagörüşü haqqında təsəvvür yaradırsa, deməli həqiqətən bu müəllif sözləri inci kimi düzərək dərin mənalar ifadə etməyə qadir bir sənətkardır.
       "Elif" avtobioqrafik əsərləri sevməməyimə baxmayaraq 'ən bəyəndiyim kitablar' siyahısına daxil oldu. Əsər müəllifin yaşadığı monoton günlərdən bezib həyatda özünü tapması üçün çarələr axtardığı bir dövrdə Rusiyaya səfərindən bəhs edir. Rahib dostunun ' Həyatının idarəsini əlinə al, beynində olan, səni narahat edən bütün suallara cavab tapacaqsan, hər şeyi anlayacaqsan.' deməsi ilə belə bir addım atmaq qərarına gələn Paulo hər şeydən uzaqlaşmaq üçün səyahətə çıxır. 9288 km.lik yolu qatarla qət edərək müxtəlif şəhərlərdə imza günləri keçirib oxucuları ilə tanış olur, onların kitabları haqqında düşündükləri ilə maraqlanır. Müəllifin təkcə yaşadıqlarını qələmə almaqla kifayətlənməyib öz duyğularını, kimsəyə bildirmədən qəlbinin dərinliklərində keçirdiyi təlatümləri də kağıza tökməsi əsərdə bəyəndiyim nüanslardan biri oldu. Xatirələrində yer alan türk qızını da ən incə detallarına qədər ustalıqla təsvir edib. Bu səyahətdə yazıçıya qarşı dərin sevgi bəsləyən, onu görmək üçün hər şeyi geridə qoyub gələn Hilalın Paulonun çıxdığı bu yolda ona kömək olduğunun şahidi oluruq.

      Müəllif 'işıq çəmbəri' vasitəsilə bir neçə dəfə keçmişdə yaşadığı həyatlara bir anlıq qayıtdığını qeyd edir əsərdə. Kitabda əsas işıqlandırma elə bu mövzu üzərindədir - yazıçının keçmişə səfərində qarşılaşdığı hadisələrlə bağlı yaranan suallar. Paulo keçmişə səyahətdə özünü fransız bir yazıçı və dini məhkəmədə çalışan, günahkarlara əzab verən şəxslərdən biri olaraq görür. Məhkəmədə işgəncəyə məruz qoyaraq günahlarını etiraf etdirməyə çalışdığı səkkiz qızdan bir neçəsi ilə indiki həyatında da qarşılaşdığından bəhs edir yazıçı, bunlardan biri də həyatı boyunca çətinliklərlə üzləşsə də yenə də ümidini itirmədən yaşamağa davam edən türk qızı Hilal olur. Hilalın köməyi ilə axtardığı suallara cavab tapan Paulo keçmişdə edamına səbəb olan bu qızdan üzr istəyir və saf sevgi ilə dolu bir qəlbə sahib olan bu qızın onu hər zaman bagışlayacagına əmin olur. Əvvəlcə bu qıza qarşı fərqli fikirdə olsa da, sonradan ağlına, cəsarətinə, istedadına heyran qaldığı qıza qarşı münasibəti dəyişir. Həyatında mühüm rol oynayan bu qızcığaza dərin hörmət, sevgi bəsləyir.
         Kitabda ən sevdiyim səhnələrdən biri Hilalın məharətlə ifa etdiyi musiqinin təsiri ilə yazıçının  uşaqlığına qayıtması, ailəsi ilə yaşadıqlarını beynində canlandırmasıdır.
        Fərqli mövzuları sevdiyim üçün bu əsəri çox bəyədim. Paulo Coelhonun belə maraqlı insan olduğunu, dinlə, keçmiş həyatlarla bu dərəcədə maraqlandığını təsəvvür etmirdim. Kitab müəllifin maraqlı fikirləri ilə zəngindir. Ləzzət alaraq oxuduğum və bilmədiyim bir çox şeyi öyrəndiyim əsərlərdən biri oldu.

        Yazıçının dinə, insanlara, həyata yanaşma tərzi diqqətəlayiqdir. Dini yaşamın mərkəzində görməsə də, Allaha bağlı biridir. Həyatı isə bir qatara bənzədir, insanların bir-birinin varlığından xəbərsiz fərqli vaqonlarda yaşadığı, həyatın müəyyən anında bir vaqonlardakı yaşamlarını tamamlayıb, digər vaqona keçərək yeni həyata başladıqları bir qatara. Son olaraq kitabın adının izahı mükəmməl verilib. Elif... Sadəcə bir ad kimi yanaşıb, əsərdəki bir obraz olduğunu düşünüb mənasını araşdırmadığım bu sözün məgər necə dərin mənası var imiş. Müəllifin izahı belədir: Həyatda hər birimiz kimi, yaşadığımız Kainat da bir nöqtədən ibarətdir. Elifi təsadüfən kəşf edirik. Bunun reallaşması bir neçə insanın bir nöqtədə qarşılaşması nəticəsində mümkün olur. Və bu zaman keçmişdə yaşadığın bəzi şeylər canlanır gözlərin qarşısında.
        Maraqlı məlumatlarla zəngin olan bu kitab mənə Paulo Coelhonu daha da sevdirdi. 2006-cı ildə yazıçının yaşadıqları, onun xatirələri ilə tanış olmaqla yanaşı "Elif" mənim üçün həyəcanla oxuduğum, bir sıra fikirlərimin formalaşmasına kömək edən dəyərli bir kitab mənasını ifadə edir.
      "Elif" qəlbimi fəth edib 5 bal aldı...

26.02.2013     /     9.54 p.m          

İskender Pala - Kitab-ı Aşk

İskender Pala yaradıcılığından ilk oxuduğum kitab "Kitab-ı Aşk" oldu. Bu müəllif oxucular arasında "Divan şeirini sevdirən adam" kimi tanınır. Həqiqətən İskender Pala mənə bir neçə günə divan ədəbiyyatını sevdirdi. Kitabda hələ uşaqlıqdan bizə tanış olan, məktəbdə oxuyarkən haqqında kifayət qədər məlumat əldə etdiyimiz Füzuli, Nəsimi, Nəimi kimi isimlərlə yanaşı ədəbiyyat kitablarımızda yer almayan bir çox türk şairlərindən də gözəl sənət nümunələrinə yer verilib. "Kitab-ı Aşk" təkcə filoloqlar üçün deyil, ədəbiyyatı, poeziyanı sevən hər kəs üçün əvəzolunmaz mənbədir.
     İskender Pala klassik şairlərin qəlblərindən kağıza tökülən şeir parçalarında gizlənən sevgini elə gözəl izah edir ki, keçmişə səyahət edib onların bu möhtəşəm nümunələri güclü bir sevginin təsiri altında necə, hansı hisslərlə yazdıqlarını araşdırmaq həvəsi yaradır oxucuda. Zamanınızı dəyərli keçirmək istəyirsinizsə "Kitab-ı Aşk" ən gözəl vasitələrdən biridir bunun üçün.
      Kitabı oxuyarkən təkcə şeirlərin gözəlliyindən və müəllifin yanaşma tərzindən ləzzət almadım, eyni zamanda bir çox maraqlı məlumatlar əldə etdim.      Kitabda ən sevdiyim detal müxtəlif sözlərin fərqli anlamlarının verilməsi və onların işləndiyi misraların müxtəlif cür anlaşılmasının izahı oldu. Heç vaxt unutmayacağıma əmin olduğum nümunələrdən biri 'şakayık' sözünün mənasının açılışı oldu.
     İlk dəfədir rast gəldiyim bu sözü yazar elə gözəl izah edib ki, heyran qalmamaq mümkün deyil. Ərəb dilində 'qabırğa' mənasında olan bu söz, türkcə həm də 'gəlincik çiçəyi' mənasını ifadə edir. İzah qadının kişinin qabırğasından yaradıldığı misalı ilə başlanıb 'gəlincik çiçəyi'nin xüsusiyyətlərinin verilməsi ilə davam etdirilir. Əvvəlcə qadınla kişinin bir vəhdət olduğu ifadə olunur, sonra çiçəyin timsalında isə qadının bir gül qədər zərif, kövrək olduğu, adi bir sözdən belə inciyərək boynunu bükdüyü göstərilir. Və sonda əlavə olunan dərin məna ilə izah tamamlanır. Bu da qadına hər zaman evliliyin ilk vaxtlarında olduğu kimi davranılmasıdır. Ailə həyatının qurulmasından nə qədər keçməsindən asılı olmayaraq kişi qadına hər zaman hörmət etməli, onu əl üstündə tutmalı, ona 'təzə gəlin' kimi davranmalıdır.
Bu kiçik misal İskender Palanın əsərdə verilən hər bir beytə necə ehtiyatla, incə toxunaraq, dərin düşünərək yanaşdığının isbatıdır.    " Kitab-ı Aşk" oxuyarkən sehrinə dalıb getmədiyim, addım-addım dərk edərək oxuduğum üçün mənə ləzzət edən kitablardan biri oldu. Həm həzz alıb, həm də bir çox maraqlı məlumatlar əldə etdiyim bir əsər. Ədəbiyyat kitablarını oxuduğum zaman bezməyimi xatırlayıram... Qəzəllərə verilən sıxıcı, mənası tam açılmayan izahlar, araşdırılmaya səthi yanaşılması bu şeir nümunələrinin duyğusunu anlamağa kıfayət etmirdi. Amma bu kitab o əvəzolunmaz ədəbi nümunələri elə gözəl izah edib ki, müəllifə bu incəlikləri duyduğu, araşdırıb belə möhtəşəm bir mənbə ərsəyə gətirdiyi üçün heyran olmamaq mümkün deyil. Oxuduqca neçə əsr bundan əvvələ səyahətə çıxdığımız, o zamankı sevgi ilə indi yaşananlar arasındakı uçurumu gördüyümüz, bu nadir sənət incilərini yaradan şairlərin sevgi dolu qəlblərinə toxunduğumuz və eşqi daha yaxşı anladığımız bir macəraya atılırıq. Bir sözlə, İskəndər Palanın qiymətli fikirləri, əvəzolunmaz şeir nümunələri ilə  "Kitab-ı Aşk" ədəbiyyata aşiq olan hər kəsin rəfində xüsusi yerə sahib olacaq bir xəzinədir.
  Sonda kitabdan ən sevdiyim sətirlər:

• Aşk... Gök kubbenin altındaki en gizemli kelimelerden biri... Bilinemeyen... Belki bilindikçe daha da bilinecek renkleri, desenleri ortaya çıkan... Tanımlanamayan... Belki binlerce kez tanımı yapılmış olmasına rağmen tanımlanamayan... Aşk... Belki de bin bir başlı bir ırmak, her birinin yolculuğu ayrı, ama hepsinin ulaşmak istediği deniz bir... 
• Canına sevgili isteyen ile sevgili için can isteyen arasında hayat yolculuğunun ta kendisi gizlidir.. 
• Sevgili! Aşkın şiirini yazmak isterdim sana, sana aşkı şiir ile yazmak isterdim... Aşkı seninle tanımlamak ister, aşkı sende tanımak isterdim. Ay ikiye bölündüğünde yanında olmak isterdim. Şimdi senden uzakta, aşk şudur diyebilsem eğer, son defa kendimi ve ilk defa okuyucumu kandırmış olacağım. Bildim dediğim bir aldanıştır çünki o, duydum dediğim bir yanlıştır.. 
• Aşk iğnesiyle dikilince bir dikiş, kiyamete kadar sökülmez imiş.. 
• Hayatı aşka bölünce hayat çoğalır, bütün hayatları toplasan geriye aşk kalır.. 
• Her şey sen olsun şu dünyada ve olmasın sen olmayan dünya da.. 
• Hatırlayanımız varmı sevgi neydi? İlk sevgi sözcüğünü, ilk kıpırdanışını yüreğinin hatırlayanımız var mı? İlk hüznümüzün adını sevgi koyabiliyor muyuz şimdi geriye dönüp baktığımızda? Hatırlıyor musunuz sevgi neydi? Açıkken göz bebeğimize yerleşen de, göz yumduğumuzda gönlümüze sızan da sevgi değil miydi bir vakitler? Bir dudağın kıpırdanışından yanağımıza akseden pembelikler, utanmalar sevgi değil miydi yoksa? En son ne zaman kızarmıştı yanağımız, hatırlayanınız var mı? Uykumuzu en son ne zaman terk etmiştik sevgiyi düşünmek adına? En son sevgi şiirini hangi gecede okumuştuk? 
• Sevgi neydi sahi? Bir mektubun ilk satırı mıydı, bir telefondakı ilk ses mi? İnsanı mutlu eden o ilk satır mıydı defalarca okunan, yoksa ilk satır arayışları mı tekrar be tekrarlanan? Telefondakı bir ses insanın bir ömrünü doldursa mı sevgiydi gerçekten, yoksa yeni sesler duymaya hiç yetmeyecek ömürlerin arayışları mı? Sevgi bir acıydı herhalde, bir kederdi, kah hüzünle, kah mutlulukla hatırlanan. Belki de sabırdı sevgi, affetmekti, gelecek günler adına. Sevgi sınanmaktı adl-i ilahi'de ve sınavı geçmekti ercesine... 
• Sevgi: İki hece. Sevgi, sevmek kelimesinden türetilen bütün öteki kelimelerin en güzeli. 
• Aşıktaki içsel değişimin başladığı an, gözün sevgiliye ilk takıldığı saniye dilimidir ve aşığın bütün biyografisi, bu "ilk bakışın öncesi ve sonrası"ndan ibarettir.İlk bakış ancak yüz aynasına çarparsa aşka dönüşür. Çünki sevgilinin başka hiçbir uzvu, hiçbir güzelliği onun yüzü kadar aşka kapı aralayamamaktadır. Sevginin aşka dönüştüğü an, sevenin sevgili yüzünü göz ile gördüğü andır. 
• Sevgilinin yüzü mü; aşk yangınını alevlendiren ilk kıvılcımdır. Aşığın kalbi mi, ilk bakıştan sonra suda titreyen bir mehtap. Göz... Savaşı başlatan haberci. Bakış... Elde olmayan kader; ilahi kaza. Ve aşk... Kalp ile göz arasında kutlu bir hadise. 
• Bir çoğalmadan ibarettir aşk, bir coşmadan, kabarmadan, büyümeden ibarettir. Devamlı artmayan bir duygunun aşk olması ne mümkün? 
• Ne din, ne de yasalar yasaklamıştır aşkı; yürekler Allah'a aittir çünkü. Canların bir-birinde kaynayıp erimesidir, canların canözünde yitirilmesi ve aranmamasıdır aşk. Parçalara böldükçe demiri, mıknatısı güçle bütün parçaların yine birbirlerini aramalarıdır. Gönül ki, Allah'ın evidir, aşkın her çeşidine itibar eder. Bütün milimetrekarelerinde aynı sevgili olmayan bir gönül aşkı bilir mi acep?!.. 
• Gerçekten de aşk, karşılıklı oturmak, yüz-yüze ve ya aynı noktaya bakmak, şiir okumak, sevgiliden utanacak kadar terbiyeli davranmak, güzel şeylerden bahsedip gülmek ve asla iffet sınırının ötesine uzanmamaktır. Çünkü aşk bakmakla güzelleşir, konuşmakla zenginleşir, ama dokunmakla bozulur. 
• İsterler ki, Allah aşkı seven ile sevilen arasında eşit bölüştürsün.. Oysa aşk bu demek değildir. Seveni sevmek kolaydır; marifet o sevmediği zaman da onu sevebilmektir. 
• Amaç aşk uğruna ölmek değil, uğruna ölünecek aşkı bulmaktır. 
• Aşk dıştan bakıldığında bir deliliktir; ama içine girildiginde akla ihtiyaç göstermez olur. İnsan aklı nötr bir varlık veya bir sıvı gibidir. İçine konulduğu kabın şeklini alır. Aşk ise gönülde hissedilir. Bu bakımdan aşığın aklı gönlünün emrine verilmiş sayılır. Akıl ile gönül insanın bir-birile çatışan değil, belki bir-biriyle bütünleşen iki soyut özelliğidir. Çünkü insanın en mutlu olduğu anlar, aklın gönül içinde eridiği; yani aşka kendini teslim ettiği anlardır. 
• Aşk kelimesinin sözlük anlamı "sarmaşık" demektir. Bahçeye düşen sarmaşık tohumu nasıl bütün bahçeyi sarıp sarmalar, hatta dişarı taşarsa; gönle düşen aşk tohumu da bütün bedeni sarıp sarmalar, oradan etrafa yayılır. Dıştan görünen yalnızca aşktır ve aşık da çevresini görmez olur. Çünkü sarmaşık onu öyle çevrelemiştir ki, dışarıda olup bitenleri ne duyar, ne de görür; hatta duymak ve görmek de istemez. Aşka tutulan ağaçta artık bütün buyruklar sarmaşık tarafından verilir ve aşık "herkesi kör; dört yanı duvar sanır". Dıştan bakanlar onun sarmaşığını görürler, ama ağaç sarmaşıktan fırsat bulup çevresini göremez. Sarmaşık nasıl hızlıca büyüyüp ağaçı kaplarsa, aşk da öyle hızlı gelişir. 
• Aşk fitri bir yetenek meselesi olup herkeste bulunmayabilir. Yani herkes aşık olduğunu sana bilir, ama yaratılışında aşk yeteneği olanların aşkı daha başka olacaktır. Tıpkı herkesin şiir yazması ama gerçek şair olmaması gibi. 
• Aşık, kalbinde ateş yanarken gözünden bu ateşi söndürmeye yaşlar döken adamdır. 
• Aşkın bir bakış, belki kısacık bir göz kayması olduğunu düşündüğü ilk gündü o. Sonra geliştirdi düşüncesini. Göz kalbe iletiyordu güzelliği ve kalpte bir kıvılcım tutuşuyordu. Bu kıvılcım hem ışık,hem ateş olma potansiyeline sahipti. Işık olmanın yolu ateş olmaktan geçiyordu. Önce yanmak ve alevin ışığını süzerek nura döndürmek gerekiyordu. Gönülde tutuşan ateşi söndürmek için göz damla damla su akıtıyor, ancak gözyaşı ateşi söndürmekten ziyade onun hararetini artırıyordu. 
• Güzel şiirlerin genellikle besteleri de güzel olur. Galiba şair duyarak, hisseder yazdığı için olsa gerek, bestekar da ona aynı ölçüde gönül bağlar ve sözlerdeki ateşi gönlündeki yangın ile birleştirir.

        "Kitab-ı Aşk" çox gözəl fikirlərlə zəngin olsa da, fasilə verib əlimdən qoyduğum zaman vicdan əzabı çəkmədiyim üçün 4 bal alır məndən.. :)

12.02.2013     /     3.17 p.m