Pərviz Arif – Buna da Şükür

 Facebook səhifəmin dəyərli üzvlərindən biri olan Pərviz Arif’in imzalı hədiyyəsi olan bu kitabın, yəqin ki, poeziya vurğunu bir insan üçün nə demək olduğunu anlamaq çətin deyil. Mənim üçün bu ilin ən gözəl sürprizlərindən biri oldu deyə bilərəm.

Zövq alaraq oxuduğum, müəllifin istedadına dönə-dönə heyran qaldığım bir kitab oldu “Buna da şükür”. Azərbaycan ədəbiyyatının təməl daşlarından olan poeziyanı sevən hər kəsə şiddətlə oxumağı tövsiyyə edirəm..

     Bəzən həyatımızda baş verən hər şeydən uzaqlaşmaq istəyirik. Sadəcə özümüz ilə tənha qalmaq, bizi təsəlli etməyə çalışan, məsləhətlər verən hər kəsdən uzaqlaşıb yalnızca qəlbimizin səsinə qulaq verməyə çalışırıq.. Bu situasiyada bizi rahatladacaq tək şey isti bir fincan qəhvə, həzin musiqi sədaları və səmimi bir dost-kitab olur.. Və bu zaman “Buna da şükür” seçilə biləcək ən uğurlu variantlardan biridir.. Oxumaq, musiqinin ritmi və şeirlərin ahənginə qapılıb düşünmək, yaşadığımız o andan zövq almaq..

     Hər kəsin zövqünə uyğun şəkildə heca, əruz və sərbəst vəzndə şeirləri ehtiva edən bu kitab sizin sadiq dostunuza çevriləcək. Səmimi duyğuların əksi, sevginin, sədaqətin, ölümün, kədərin ifadəsi, sevgilinin şeirin çalarlarına uyğun təsviri sizi özünə asanlıqla bağlayacaq. Heca vəznində olan şeirlərin qafiyələri, əruz vəznindəki nümunələrin ahəngi, sərbəst şeirlərin isə rəngarəngliyi şeir sevməyən birini belə valeh edəcək gücə sahibdir. Hər kəsin özündən bir şeylər tapa biləcəyi bir kitabdır “Buna da şükür”.

     Kitabda mənə təsir edən, zövq alaraq oxuduğum şeir parçaları çox olsa da, onlardan sadəcə bəzi misraları qeyd edirəm:

Mavi dəniz idi röyalarında

Üzərdi məhəbbət dəryalarında,

O, həmin dənizin dalğalarında

Mənsə göz yaşımda boğuldum bu gün. 

                        ***

Qəlbin ağlayırsa, ağlamaq gərək

Bəlkə bu ayrılıq qəlbinə yükdür?!

Səndə göz ağlayır, məndəsə ürək

Səncə hansımızın dərdi böyükdür?!

                        ***

Gördükcə müqəddəs məhəbbətini

Qorxuram qələmi ələ götürüm.

Mən sənin qayğını, nəzakətini

Axı bir kağıza necə köçürüm?!

                        ***

Bu şeiri gizli yazıram çünki,

Kimisə çaşdırar sirli sözlərim.

Əlimə əlcəyi geyinmişəm ki,

Qələmdə qalmasın barmaq izlərim...

                        ***

Sən bəlkə mələksən bu qədər göylə gedirsən?

Addımlarının zərrə görünmür izi yolda.

                        ***

Mən səni unutmaq istəsəm belə

Yuxular kəsilib mənimçün qənim,

Yoxsa yuxular da dostlarım kimi

Sadəcə təsəlli yerimdir mənim?!

Kitabda "Bu gün", "Hava-su", "Qara əlcək", "Gülürük", "Səni Mən", "Lazım", "Xatirələr", "Sənin Yoxluğun", "Yenə səndən danışacam", "Səni Fikirləşirəm", "Yuxu" kimi şeirlər daha çox zövqümü oxşadı.. Bu şeirlərin ahənginə qapılmaq istəyirsinizsə kitabı əldə etməyə tələsin.. 
Pərviz Arifin şeirləri ilə yaxından tanış olmaq istəyənlər, bu səhifəyə göz gəzdirə bilərsiniz ;)  -----> Pərviz Arifin Şeirləri

Şeir vurğunu olan hər bir insanın arxivində olmağa layiq bu kitab məndən 5 bal aldı..

18.07.2013     /     03.55 a.m.

Əlibala Hacızadə - Vəfalım Mənim

 Bəlkə də ən uzun müddətə oxuduğum kitab oldu “Vəfalım Mənim”. Amma bu maraqsız olduğuna dəlalət etmir. Sadəcə gündəlik problemlər – praktika, dissertasiya işi və s. sayəsində bir müddət ara verərək tamamlaya bildim bu kitabı. Buna baxmayaraq, “Vəfalım Mənim” bu il oxuduğum ən maraqlı kitablardan birinə çevrildi. 

      Əsəri oxuyarkən müəllifin həyatı ilə də maraqlandım. İnternetdə yer alan məlumatlardan aydın olur ki, Əlibala Hacızadə tam bir ədəbiyyat vurğunu olub. Ömrünü yazıb-yaratmağa həsr edən yazıçı elə bu kitabında da obrazlar vasitəsilə ədəbiyyata olan marağını ifadə edir. Kövrək qəlbli yazıçı bu əsərinə görə bir sıra çətinliklərlə üzləşsə də, yenə də öz sevgisindən - ədəbiyyatdan uzaqlaşmayıb. Əsərdəki ideyalarına, açıq fikirlərinə görə işindən uzaqlaşdırılsa da, Əlibala Hacızadə haqsızlığa qarşı mübarizə aparıb və yenidən öz vəzifəsinə qayıda bilib. 

      “Vəfalım Mənim” 1975-80 illərdə yazılan ən maraqlı əsərlərdən biridir. Hər detalı ilə bu gün də aktuallığını qoruyan bu gözəl əsər həm gündəlik həyatı, həm də iş həyatını bütün gərçəkliyi ilə gözlərimiz qarşısında açır. Əsərdə əsas qəhrəmanları ilə bir-birinə bağlanan üç fərqli hadisə cərəyan edir. Bu hadisələr çərçivəsində yazıçı cəmiyyətdə mövcud olan fərqli xarakterə malik insanları ən kiçik detallarına qədər təsvir edir, mənfi xüsusiyyətləri ifşa edib oxucunu belə insanlara qarşı ehtiyatlı olmağa səsləyir, müsbət cəhətləri isə yüksək qiymətləndirib təbliğ edir. Elmi əsərlər və ədəbiyyat, poeziya fonunda bir-birilə əlaqələnən həyatlar, onları birləşdirən hadisələr, məsələlərin açılmasına aparan gözlənilməz yollar, qarşılaşdıqları müxtəlif situasiyalar qarşısında qəhrəmanların keçırdiyi duyğuların tərənnümü bu kitabın əsasını təşkil edir. 

      Bəzən bezərək, bəzən sadəcə bitirmək üçün, bəzən həvəslə, bəzənsə səhifələrin azaldığına üzülərək oxuduğum bir roman oldu. İkinci hissəni daha çox bəyəndim. Səbəb isə hadisələrin daha çox qarışması və gözləmədiyim sonluqla bitməsi oldu. Oxuyarkən elə səhnələrlə qarşılaşdım ki, bəzən göz yaşlarıma hakim ola bilmədim. Asanlıqla ağlayan biri olmadığım üçün mənə belə təsir bağışlayan kitabların yeri ayrıdı ürəyimdə. Kitabı yaşayaraq oxuyan, hadisələri gözləri qarşısında canlandıraraq yaşayan, özünü qəhrəmanların arasında hiss edən hər bir oxucunun çox təsirlənəcəyi bir romandır.

       Oxuyarkən kitabda bir çox obraza rəğbət yaranır. Mənim üçün sevdiyi insanı itirsə də, onu xatirələrində yaşadan, həyatının bir parçası imiş kimi yoluna davam edən Gülmirə, qarşılaşdığı insanları müşahidə, yaşadığı hər şeyi mühakimə edərək düşüncələrini kağızlara həkk edən, ətrafındakılara münasibətini qələmi ilə ifadə edən Sakit Aranlı, ilk məhəbbətini ömür boyu qoruyub saxlayan, ən ağır zərbəni sevdiyi tərəfindən alsa belə, sevməkdən əsla vazkeçməyən, illər boyu qəlbində daşıdığını sandığı kini sevdiyini çətin anında gördüyü zaman yox edən Əsəd və oğlunun ölümü ilə barışmayıb həyatına davam etsə də, ürəyinin bir tərəfi darmadağın olan ana, mühakimə olunan həyat yoldaşı olmasına baxmayaraq haqsızlığa qarşı çıxıb ədalətlə fikrini söyləyən qadın – Nadirə xanım unudulmaz qəhrəmanlardandır. “Vəfalım Mənim” hər səhnədə özümü obrazların yerinə qoyaraq “ Mən necə davranırdım?” , “Mən necə qərar verərdim?” suallarına cavab axtarmaqla oxuduğum bir kitab oldu. Bəzən onlarla razılaşıb “Mən də eynilə belə davranardım!” deyir, bəzənsə “Yox, əsla mən bu qədər cəsarətli ola bilməzdim!” deyə düşünürdüm oxuyarkən.. 

       Qısacası, bu kitab mənə çox şey qatdı.. Əlibala Hacızadənin qələmi ilə ilk tanışlığımın bu kitab vasitəsilə olması çox xoş oldu. Bu əsəri yarada biləcək belə bir yazıçıya sahib olduğumuz üçün qürur duydum. Sonda oxumadan öz yazıçılarımızı tənqid edənlərə bu kitabla tanış olmağı tövsiyə edirəm. Sevgi, nifrət, sədaqət, xəyanət, yalan və sirlərlə dolu bu roman məndən 5 bal ala bildi...

07.06.2013     /     03:03 a.m

30.04.2009 - ADNA faciəsi

 30.04.2009 - Bu tarix əsla unudulmayacaq!
     Artıq 4 il keçib, amma hələ də düşündükcə o dəhşətin təsirinin beynimizin, qəlbimizin dərinliyində qaldığını görürük.
     Azərbaycan Dövlət Neft Akademiyasında (ADNA) təhsil almasam belə orada olan hər şeyi yaşamış kimiyəm. İnsan istəsə əgər başqalarının dərdinə şərik ola, onunla birlikdə acısını paylaşa, hiss edə bilər. Doğrudur, orada baş verənlər hər kəs üçün hələ də müəmma olaraq qalır, amma ən azından bu dəhşət qarşısında nə hisslər keçirdiklərini, həyəcanlarını, ağrılarını duymaq mümkündür tələbələrin.      4 il əvvəl ürəklərində imtahan həyəcanı, kursu bitirmə sevinci, qarşıda onları gözləyən magistr imtahanı üçün böyük ümidlər daşıyaraq adi bir gün kimi universitetə gələn tələbələr nə biləcəkdilər həyatlarının son səhərinə göz açdıqlarını, heç günlər deyil, bir saat sonraya qurduqları planların belə alt-üst olacağını...
      Mənə bu gün rəsmi matəm günü kimi tarixə düşən, hər il bir həftə əvvəldən haqqında danışılmağa başlayan günlərdən daha çox təsir edir. Səbəbi?? Heç özüm də dəqiq müəyyənləşdirə bilməmişəm. Variantlarım çoxdu: Bu dəhşətli terrora universitetdə təhsil aldığım müddətdə şahid olmağım, o günahsız gənclərin də bizim kimi böyük ümidlərlə, arzularla, həyat eşqi ilə gələcəyə baxan tələbələr olmağı, digər matəm günlərindən dəyərsiz bilinərək ildönümünün qeyd olunmaması bir kənara qalsın, haqqında belə məlumat verilməməsi...
       Bu günə laqeyd yanaşılması mənə çox pis təsir edir. İlin 360 günü konsert, toy, musiqi - hər şey olur, sadəcə bir gün bunlardan uzaqlaşmaq bu qədər mi çətindir?? Kanallarımızın gündəlik mənasız, intellektdən uzaq verilişlərindən bir günlük imtina edib ADNA'nı xatırlaması qeyri-mümkündür? 30 aprelin hər şey yolunda imiş kimi keçirilməsi, bu qədər gəncin həyata vida etdiyi tarixin tezliklə unudulması insanlıqdan kənardır. Bilmirəm, bəlkə də çox dərinə gedib duyğusal yanaşıram. Amma ən azından bir çoxunun bunları düşünməyini istərdim.
      Unutmayın sabaha zəmanət yoxdur. Heç nə bitmiş deyil, bu hadisənin təkrarlanmayacağına kimsə zəmanət verə bilməz... Və bu gün hər şeyi unudub əyləncəsinə davam edən şəxslər, sabah siz də onların yerində olmayacağınıza əminsiniz?? Bir daha düşünün! Haraya gedirik?? Bu münasibətlə, bu laqeydliklə nəyə doğru addımlayırıq?? Bu millətin deyil, insanlığın məhvidir!
      Bu gündə ən gülünc görünən cahil, şüursuz insanların ADNA'nı yad edənlərə 'Reklam edirsiz?' söyləməsidir. Terrorun da reklamı olar?? 20 yanvar, Xocalı faciəsi xatırlanan zaman televiziya, mətbuat reklam etmiş olur?? Artıq bu cahillikdən qurtulmaq lazımdır. Reklam olduğunu düşünən cahillər, biz xatırlamasaq, kim o günahsız insanları yad edəcək?
      Son sözüm... İstədiyiniz qədər unudun, üzərindən xətt çəkin, görməzlikdən gəlin, amma bu reallıqdır, əsla bu tarixi unudulmağa qoymayacağıq!! Siz konsertinizə gedə bilərsiz, biz - o günahsiz gəncləri, müəllimləri xatırlayan, yad edənlər özümüzə bəsik!!
(P.S. Bu yazım sərt oldu, amma daxilimdə keçirdiyim hissləri kağıza tökməliydim.)

30.04.2013     /     4.36 a.m.

Elxan Elatlı – Seçilmiş Cəza

  Artıq bir ilə yaxındır ki, Elxan Elatlıdan yeni bir şey oxumamışdım.. 2013-cü il üçün ilk detektiv əsər seçimim “Seçilmiş Cəza” oldu. Uzun zamandır məni bu qədər sarsıdan bir kitab oxumurdum. Sirlərlə, müəmmalı hadisələrlə dolu bir kitab.. Müəllifin məntiqini, yaradıcılıq qabiliyyətini yüksək səviyyədə nümayiş etdirdiyi bir əsər.. Oxucuda şok təsiri yaratmağa qadir kitablarından biri oldu mənim üçün “Seçilmiş Cəza”.

    Sadə ailə mövzusu ilə başlayan sonda isə içindən çıxılmaz bir vəziyyət alan bu gözəl əsər uzun müddət təsirindən çıxa bilməyəcəyiniz bir kitabdır. Hadisələr elə qurulub, elə incə-incə işlənib hazırlanıb ki, son səhifələrə qədər intizarda saxlayır oxucunu. Müəllifin hər yeni kitabını oxuduqca "Azərbaycanın ən gözəl detektiv müəllifləri" haqqında düşündüyüm zaman ağlıma gələn ilk isimin Elxan Elatlı olması daha da möhkəmlənir.

     Oxuyarkən əsərin əvvəlində qatilin kim olduğuna dair qəti bir variantımın olması məni sevindirdi. “Bir az da olsa, Qanbay Qasımlı kimi düşünməyə başlamışam”- dedim. Amma sonda qatilin tamamilə başqa birisi olduğunu görəndə  “Yox.. Mən bütün kitabları oxusam belə Qanbay Qasımlıya çata bilmərəm..” deyə düşündüm.. Çook çalışmam gerek çook :)

     Kitabda ailə, sevgi, güvən, dostluq, yalan, ədalət, ilk məhəbbət, peşmanlıq, fərqli seçimlər – bir sözlə, hər şeyə rast gələcəksiniz. Istər – istəməz qəhrəmanların yerində olduğunuzu düşünüb necə addım atacağınızı götür-qoy edəcəksiniz. Maraqla, həvəslə, səbirsizliklə oxuyub, əlinizdən qoymağı düşünməyəcəyiniz bir kitab olacağına əmin ola bilərsiniz.

      Oxuyarkən bunları düşündüm:

 İlk məhəbbət unudulmur deyirlər.. Amma ailəyə bağlılıq, həyat yoldaşına sevgi, hörmət bu hissin üstünü örtməyə məcbur edir insanı.. Keçmişi unutduğunu sanıb hər şeyi yoluna qoyaraq həyatına davam edərkən uzun illər əvvəl sənin üçün vazkeçilməz olsa da, indi qalaqlar altında gizlədiyin o “ilk məhəbbət”in anidən peyda olub böyük çətinliklərlə qurduğun ailəni məhv etməyə cəhd etsə, bu, səni nələrə vadar edə bilər?? Bax, bu zaman “İlk məhəbbət unudulmur!” ifadəsi anlamını itirir. Ilk sevdiyin, həyatının mənası saydığın, onsuz yaşaya bilməyəcəyini zənn etdiyin o insanın bir əzizinə zərər yetirməsi səni tərəddüd etmədən onu məhv etməyə yönəldə bilər. Saf, təmiz sevgiylə dolu bir ana qəlbinin hər zaman qoruma hissi də olur.. Və bu hiss səni narahat etdiyi zaman ağlına deyil, ürəyinin səsinə qulaq verirsən..

      Elxan Elatlıdan oxuduğum ilk əsərdir ki, qatili gönahlandırmaq olmur.. Bu da onu daha mükəmməl, orijinal edir. Oxuduğum müddətdə beynimdə yüzlərlə suallar yaranır və mən onlara cavab tapmaq üçün həvəslə səhifələri çevırməyə davam edirdim.. Bu il oxuduğum kitablar arasında öz fərqliliyi ilə seçilərək ən sevdiklərimdən oldu “Seçilmiş Cəza”. Hər zaman sevimli detektiv yazıçımın mənə “Arxalı Canavar” qədər təsir edəcək daha bir əsəri olacaqmı deyə düşünürdüm. Nəhayət bu sualıma da cavab tapdım.. :)

Sonda əsərdə çox bəyəndiyim bir fikri paylaşıram sizlərlə:

• Siz heç ədalətin dünyada qəbul olunmuş simvoluna fikir vermisiniz? Qollu tərəzi... Amma bu mənə indi gülünc görünür. Bəlkə də xırda məsələlərdə bu tərəzi müəyyən dərəcədə düz işləyə bilər. Ancaq əksər vaxtlarda yox. Məsələn, insanın mənəviyyatına toxunulanda, yaxud öldürüləndə ədalət necə bərpa oluna bilər?

Elxan Elatlının ən sevdiyim əsərlərindən birinə çevrilən "Seçilmiş Cəza" məndən asanlıqla 5 bal aldı.
Müəllifin yaradıcılığını yaxından izləmək, ən son xəbərlərlə tanış olmaq istəyirsinizsə, səhifəyə buyurun -----> Elxan Elatlı

18.04.2013       /     04:43 a.m.

Hermann Hesse - Demian

  Hermann Hesse ilə ilk tanışlığım "Demian"la oldu. Bu kitabı sürünərək oxudum desəm yerinə düşər. Oxucuda maraq doğurmayan əsərlər hər zaman gec bitir. Nə olacağı, nə baş verəcəyi maraqlı gəlmədiyi üçün davam etməyə stimul olmur. Bu da mənim sadəcə bitirmək məqsədilə universitetdə, evdə tapdığım boş vaxtlarda oxuduğum bir kitab oldu.
      Bu əsəri bəyənməməyimdə avtobioqrafik xarakter daşımasından daha çox yazıçının düşüncələri, hadisələrə yanaşma tərzi mühüm rol oynadı. Oxuyarkən həyatda nə istədiyini bilməyən bir insanın uşaqlıq, gənclik xatirələri ilə qarşılaşırıq. Müəllifin həyat, sevgi, din, dünya ilə bağlı düşüncələrinin şahidi oluruq.
      Hermann Hessenin həyatını araşdırdığım zaman da onun müxtəlif sahələrdə işləməsi, ailəsinə münasibəti ilə həyatda dəqiq məqsədi olmayan, öz yolunu tapa bilməyən biri olduğu aydın oldu. Ağır həyat keçirən müəllif 15 yaşında valideynləri tərəfindən ruhi xəstəliklərin müalicəsi üçün yaradılan xəstəxanaya yatırılır. Xəstəxanadan çıxandan sonra həyatına davam edən Hesse ailə həyatı qursa, 3 oğul atası olsa da uğursuzluqlar onu rahat buraxmır. Oğlunun ölümü və həyat yoldaşının psixoloji xəstəliyinin təsiri nəticəsində depressiya mərhələsi keçirən yazıçı yaradıcılığa davam edir. Elə "Demian" da həmin dövrün məhsuludur. Bu avtobioqrafik əsər Hessenin daxili həyəcanlarını, təlatümlü dünyasını Emil Sinkler adlı bir oğlanın həyatı kimi qələmə almasını əhatə edir.

      Doğru deyilir, oxuduğunuz kitabı sevməsəniz belə ona sərf etdiyiniz zamanı vaxt itkisi hesab etməyin, çünki mütləq ondan bir şey qazanacaqsınız. Mənim də ümumi ideya diqqətimi cəlb etməsə belə bəzi fikirlərə maraqsız deyə bilmərəm. İki fərqli dünyanın müqayisəsi, bir şeyi ürəkdən istədiyin zaman onun reallaşması, yaradılan hər sənət əsərinin insanın daxili dünyasının təzahürü olması maraqlı nüanslar olsa da, insanı düşünməyə vadar etsə də, dinin səthi təsviri, "Abraksas" adlı Allah və şeytanı özündə birləşdirən bir varlığın mövcudluğu haqqında düşüncələr və bu varlığa uyğun olaraq edilən günahlara bəraət qazandırılması bəyənmədiyim fikirlərdən oldu.
      Kitab haqqında oxucuların ideyaları ilə tanış olduğum zaman bir çoxunun sevdiyi kitablar arasında yer aldığını gördüm "Demian"ın. Həqiqətən zövqlər müxtəlifdir. Deməli, bir çox insan özünə yaxın, düşüncə tərzinə uyğun nə isə tapa bilib bu kitabdan.
      Sonda kitabı bitirdiyimdə məndə yaranan fikir canlı süjet xəttinin olmaması, darıxdırıcı bir əsər, xatirələr toplusu təsiri bağışlamasından ibarət idi.
Bəyəndiyim fikirlərdən bəziləri:

• ~ Hamının yaranışı eynidir, lakin hər birimiz sonsuzluğun sıçrayışı, cəhdi olaraq öz şəxsi məqsədimizə yönəlirik. Bir-birimizi anlaya bilərik, amma hər kəs özünü izah edə bilər. 
• ~ İnsan həyatı onun özünə gedən yol, daha doğrusu, bu yola çıxmaq cəhdi, cığırıdır. Heç kəs sonadək və bütövlükdə özü ola bilməsə də, həmişə buna cəhd edib: kimisi kor-koranə, kimisi şüurla - bir sözlə, kim necə bacarıb. 
• ~ Bizim gördüyümüz şeylər elə özümüzdə olanlardır. İçimizdə daşıdığımız reallıqdan özgəsi yoxdur. İnsanların çoxu ona görə qeyri-real şeylərlə yaşayırlar ki, xarici təsvirləri reallıq kimi qəbul edirlər, daxili dünyalarını isə qımıldanmağa belə qoymurlar.

"Demian" məndən sadəcə 2 bal ala bildi...

14.04.2013     /     4.59 a.m.
                                                 

Paulo Coelho - Elif

  Paulo Coelho... Hər zaman əsərlərini maraqla oxuyacağıma inanırdım bu müəllifin. Belə də oldu. Müəlliflə ilk tanışlığım onun aforizmlərini oxumaqla başlasa da, bu cümlələr onun haqqında fikrimin müəyyən qədər formalaşmasında rol oynaya bildi. "ELİF"i oxuduqda isə heyran qaldım bu müəllifə. Kiçik bir aforizm müəllifin yaradıcılığı, dünyagörüşü haqqında təsəvvür yaradırsa, deməli həqiqətən bu müəllif sözləri inci kimi düzərək dərin mənalar ifadə etməyə qadir bir sənətkardır.
       "Elif" avtobioqrafik əsərləri sevməməyimə baxmayaraq 'ən bəyəndiyim kitablar' siyahısına daxil oldu. Əsər müəllifin yaşadığı monoton günlərdən bezib həyatda özünü tapması üçün çarələr axtardığı bir dövrdə Rusiyaya səfərindən bəhs edir. Rahib dostunun ' Həyatının idarəsini əlinə al, beynində olan, səni narahat edən bütün suallara cavab tapacaqsan, hər şeyi anlayacaqsan.' deməsi ilə belə bir addım atmaq qərarına gələn Paulo hər şeydən uzaqlaşmaq üçün səyahətə çıxır. 9288 km.lik yolu qatarla qət edərək müxtəlif şəhərlərdə imza günləri keçirib oxucuları ilə tanış olur, onların kitabları haqqında düşündükləri ilə maraqlanır. Müəllifin təkcə yaşadıqlarını qələmə almaqla kifayətlənməyib öz duyğularını, kimsəyə bildirmədən qəlbinin dərinliklərində keçirdiyi təlatümləri də kağıza tökməsi əsərdə bəyəndiyim nüanslardan biri oldu. Xatirələrində yer alan türk qızını da ən incə detallarına qədər ustalıqla təsvir edib. Bu səyahətdə yazıçıya qarşı dərin sevgi bəsləyən, onu görmək üçün hər şeyi geridə qoyub gələn Hilalın Paulonun çıxdığı bu yolda ona kömək olduğunun şahidi oluruq.

      Müəllif 'işıq çəmbəri' vasitəsilə bir neçə dəfə keçmişdə yaşadığı həyatlara bir anlıq qayıtdığını qeyd edir əsərdə. Kitabda əsas işıqlandırma elə bu mövzu üzərindədir - yazıçının keçmişə səfərində qarşılaşdığı hadisələrlə bağlı yaranan suallar. Paulo keçmişə səyahətdə özünü fransız bir yazıçı və dini məhkəmədə çalışan, günahkarlara əzab verən şəxslərdən biri olaraq görür. Məhkəmədə işgəncəyə məruz qoyaraq günahlarını etiraf etdirməyə çalışdığı səkkiz qızdan bir neçəsi ilə indiki həyatında da qarşılaşdığından bəhs edir yazıçı, bunlardan biri də həyatı boyunca çətinliklərlə üzləşsə də yenə də ümidini itirmədən yaşamağa davam edən türk qızı Hilal olur. Hilalın köməyi ilə axtardığı suallara cavab tapan Paulo keçmişdə edamına səbəb olan bu qızdan üzr istəyir və saf sevgi ilə dolu bir qəlbə sahib olan bu qızın onu hər zaman bagışlayacagına əmin olur. Əvvəlcə bu qıza qarşı fərqli fikirdə olsa da, sonradan ağlına, cəsarətinə, istedadına heyran qaldığı qıza qarşı münasibəti dəyişir. Həyatında mühüm rol oynayan bu qızcığaza dərin hörmət, sevgi bəsləyir.
         Kitabda ən sevdiyim səhnələrdən biri Hilalın məharətlə ifa etdiyi musiqinin təsiri ilə yazıçının  uşaqlığına qayıtması, ailəsi ilə yaşadıqlarını beynində canlandırmasıdır.
        Fərqli mövzuları sevdiyim üçün bu əsəri çox bəyədim. Paulo Coelhonun belə maraqlı insan olduğunu, dinlə, keçmiş həyatlarla bu dərəcədə maraqlandığını təsəvvür etmirdim. Kitab müəllifin maraqlı fikirləri ilə zəngindir. Ləzzət alaraq oxuduğum və bilmədiyim bir çox şeyi öyrəndiyim əsərlərdən biri oldu.

        Yazıçının dinə, insanlara, həyata yanaşma tərzi diqqətəlayiqdir. Dini yaşamın mərkəzində görməsə də, Allaha bağlı biridir. Həyatı isə bir qatara bənzədir, insanların bir-birinin varlığından xəbərsiz fərqli vaqonlarda yaşadığı, həyatın müəyyən anında bir vaqonlardakı yaşamlarını tamamlayıb, digər vaqona keçərək yeni həyata başladıqları bir qatara. Son olaraq kitabın adının izahı mükəmməl verilib. Elif... Sadəcə bir ad kimi yanaşıb, əsərdəki bir obraz olduğunu düşünüb mənasını araşdırmadığım bu sözün məgər necə dərin mənası var imiş. Müəllifin izahı belədir: Həyatda hər birimiz kimi, yaşadığımız Kainat da bir nöqtədən ibarətdir. Elifi təsadüfən kəşf edirik. Bunun reallaşması bir neçə insanın bir nöqtədə qarşılaşması nəticəsində mümkün olur. Və bu zaman keçmişdə yaşadığın bəzi şeylər canlanır gözlərin qarşısında.
        Maraqlı məlumatlarla zəngin olan bu kitab mənə Paulo Coelhonu daha da sevdirdi. 2006-cı ildə yazıçının yaşadıqları, onun xatirələri ilə tanış olmaqla yanaşı "Elif" mənim üçün həyəcanla oxuduğum, bir sıra fikirlərimin formalaşmasına kömək edən dəyərli bir kitab mənasını ifadə edir.
      "Elif" qəlbimi fəth edib 5 bal aldı...

26.02.2013     /     9.54 p.m          

İskender Pala - Kitab-ı Aşk

İskender Pala yaradıcılığından ilk oxuduğum kitab "Kitab-ı Aşk" oldu. Bu müəllif oxucular arasında "Divan şeirini sevdirən adam" kimi tanınır. Həqiqətən İskender Pala mənə bir neçə günə divan ədəbiyyatını sevdirdi. Kitabda hələ uşaqlıqdan bizə tanış olan, məktəbdə oxuyarkən haqqında kifayət qədər məlumat əldə etdiyimiz Füzuli, Nəsimi, Nəimi kimi isimlərlə yanaşı ədəbiyyat kitablarımızda yer almayan bir çox türk şairlərindən də gözəl sənət nümunələrinə yer verilib. "Kitab-ı Aşk" təkcə filoloqlar üçün deyil, ədəbiyyatı, poeziyanı sevən hər kəs üçün əvəzolunmaz mənbədir.
     İskender Pala klassik şairlərin qəlblərindən kağıza tökülən şeir parçalarında gizlənən sevgini elə gözəl izah edir ki, keçmişə səyahət edib onların bu möhtəşəm nümunələri güclü bir sevginin təsiri altında necə, hansı hisslərlə yazdıqlarını araşdırmaq həvəsi yaradır oxucuda. Zamanınızı dəyərli keçirmək istəyirsinizsə "Kitab-ı Aşk" ən gözəl vasitələrdən biridir bunun üçün.
      Kitabı oxuyarkən təkcə şeirlərin gözəlliyindən və müəllifin yanaşma tərzindən ləzzət almadım, eyni zamanda bir çox maraqlı məlumatlar əldə etdim.      Kitabda ən sevdiyim detal müxtəlif sözlərin fərqli anlamlarının verilməsi və onların işləndiyi misraların müxtəlif cür anlaşılmasının izahı oldu. Heç vaxt unutmayacağıma əmin olduğum nümunələrdən biri 'şakayık' sözünün mənasının açılışı oldu.
     İlk dəfədir rast gəldiyim bu sözü yazar elə gözəl izah edib ki, heyran qalmamaq mümkün deyil. Ərəb dilində 'qabırğa' mənasında olan bu söz, türkcə həm də 'gəlincik çiçəyi' mənasını ifadə edir. İzah qadının kişinin qabırğasından yaradıldığı misalı ilə başlanıb 'gəlincik çiçəyi'nin xüsusiyyətlərinin verilməsi ilə davam etdirilir. Əvvəlcə qadınla kişinin bir vəhdət olduğu ifadə olunur, sonra çiçəyin timsalında isə qadının bir gül qədər zərif, kövrək olduğu, adi bir sözdən belə inciyərək boynunu bükdüyü göstərilir. Və sonda əlavə olunan dərin məna ilə izah tamamlanır. Bu da qadına hər zaman evliliyin ilk vaxtlarında olduğu kimi davranılmasıdır. Ailə həyatının qurulmasından nə qədər keçməsindən asılı olmayaraq kişi qadına hər zaman hörmət etməli, onu əl üstündə tutmalı, ona 'təzə gəlin' kimi davranmalıdır.
Bu kiçik misal İskender Palanın əsərdə verilən hər bir beytə necə ehtiyatla, incə toxunaraq, dərin düşünərək yanaşdığının isbatıdır.    " Kitab-ı Aşk" oxuyarkən sehrinə dalıb getmədiyim, addım-addım dərk edərək oxuduğum üçün mənə ləzzət edən kitablardan biri oldu. Həm həzz alıb, həm də bir çox maraqlı məlumatlar əldə etdiyim bir əsər. Ədəbiyyat kitablarını oxuduğum zaman bezməyimi xatırlayıram... Qəzəllərə verilən sıxıcı, mənası tam açılmayan izahlar, araşdırılmaya səthi yanaşılması bu şeir nümunələrinin duyğusunu anlamağa kıfayət etmirdi. Amma bu kitab o əvəzolunmaz ədəbi nümunələri elə gözəl izah edib ki, müəllifə bu incəlikləri duyduğu, araşdırıb belə möhtəşəm bir mənbə ərsəyə gətirdiyi üçün heyran olmamaq mümkün deyil. Oxuduqca neçə əsr bundan əvvələ səyahətə çıxdığımız, o zamankı sevgi ilə indi yaşananlar arasındakı uçurumu gördüyümüz, bu nadir sənət incilərini yaradan şairlərin sevgi dolu qəlblərinə toxunduğumuz və eşqi daha yaxşı anladığımız bir macəraya atılırıq. Bir sözlə, İskəndər Palanın qiymətli fikirləri, əvəzolunmaz şeir nümunələri ilə  "Kitab-ı Aşk" ədəbiyyata aşiq olan hər kəsin rəfində xüsusi yerə sahib olacaq bir xəzinədir.
  Sonda kitabdan ən sevdiyim sətirlər:

• Aşk... Gök kubbenin altındaki en gizemli kelimelerden biri... Bilinemeyen... Belki bilindikçe daha da bilinecek renkleri, desenleri ortaya çıkan... Tanımlanamayan... Belki binlerce kez tanımı yapılmış olmasına rağmen tanımlanamayan... Aşk... Belki de bin bir başlı bir ırmak, her birinin yolculuğu ayrı, ama hepsinin ulaşmak istediği deniz bir... 
• Canına sevgili isteyen ile sevgili için can isteyen arasında hayat yolculuğunun ta kendisi gizlidir.. 
• Sevgili! Aşkın şiirini yazmak isterdim sana, sana aşkı şiir ile yazmak isterdim... Aşkı seninle tanımlamak ister, aşkı sende tanımak isterdim. Ay ikiye bölündüğünde yanında olmak isterdim. Şimdi senden uzakta, aşk şudur diyebilsem eğer, son defa kendimi ve ilk defa okuyucumu kandırmış olacağım. Bildim dediğim bir aldanıştır çünki o, duydum dediğim bir yanlıştır.. 
• Aşk iğnesiyle dikilince bir dikiş, kiyamete kadar sökülmez imiş.. 
• Hayatı aşka bölünce hayat çoğalır, bütün hayatları toplasan geriye aşk kalır.. 
• Her şey sen olsun şu dünyada ve olmasın sen olmayan dünya da.. 
• Hatırlayanımız varmı sevgi neydi? İlk sevgi sözcüğünü, ilk kıpırdanışını yüreğinin hatırlayanımız var mı? İlk hüznümüzün adını sevgi koyabiliyor muyuz şimdi geriye dönüp baktığımızda? Hatırlıyor musunuz sevgi neydi? Açıkken göz bebeğimize yerleşen de, göz yumduğumuzda gönlümüze sızan da sevgi değil miydi bir vakitler? Bir dudağın kıpırdanışından yanağımıza akseden pembelikler, utanmalar sevgi değil miydi yoksa? En son ne zaman kızarmıştı yanağımız, hatırlayanınız var mı? Uykumuzu en son ne zaman terk etmiştik sevgiyi düşünmek adına? En son sevgi şiirini hangi gecede okumuştuk? 
• Sevgi neydi sahi? Bir mektubun ilk satırı mıydı, bir telefondakı ilk ses mi? İnsanı mutlu eden o ilk satır mıydı defalarca okunan, yoksa ilk satır arayışları mı tekrar be tekrarlanan? Telefondakı bir ses insanın bir ömrünü doldursa mı sevgiydi gerçekten, yoksa yeni sesler duymaya hiç yetmeyecek ömürlerin arayışları mı? Sevgi bir acıydı herhalde, bir kederdi, kah hüzünle, kah mutlulukla hatırlanan. Belki de sabırdı sevgi, affetmekti, gelecek günler adına. Sevgi sınanmaktı adl-i ilahi'de ve sınavı geçmekti ercesine... 
• Sevgi: İki hece. Sevgi, sevmek kelimesinden türetilen bütün öteki kelimelerin en güzeli. 
• Aşıktaki içsel değişimin başladığı an, gözün sevgiliye ilk takıldığı saniye dilimidir ve aşığın bütün biyografisi, bu "ilk bakışın öncesi ve sonrası"ndan ibarettir.İlk bakış ancak yüz aynasına çarparsa aşka dönüşür. Çünki sevgilinin başka hiçbir uzvu, hiçbir güzelliği onun yüzü kadar aşka kapı aralayamamaktadır. Sevginin aşka dönüştüğü an, sevenin sevgili yüzünü göz ile gördüğü andır. 
• Sevgilinin yüzü mü; aşk yangınını alevlendiren ilk kıvılcımdır. Aşığın kalbi mi, ilk bakıştan sonra suda titreyen bir mehtap. Göz... Savaşı başlatan haberci. Bakış... Elde olmayan kader; ilahi kaza. Ve aşk... Kalp ile göz arasında kutlu bir hadise. 
• Bir çoğalmadan ibarettir aşk, bir coşmadan, kabarmadan, büyümeden ibarettir. Devamlı artmayan bir duygunun aşk olması ne mümkün? 
• Ne din, ne de yasalar yasaklamıştır aşkı; yürekler Allah'a aittir çünkü. Canların bir-birinde kaynayıp erimesidir, canların canözünde yitirilmesi ve aranmamasıdır aşk. Parçalara böldükçe demiri, mıknatısı güçle bütün parçaların yine birbirlerini aramalarıdır. Gönül ki, Allah'ın evidir, aşkın her çeşidine itibar eder. Bütün milimetrekarelerinde aynı sevgili olmayan bir gönül aşkı bilir mi acep?!.. 
• Gerçekten de aşk, karşılıklı oturmak, yüz-yüze ve ya aynı noktaya bakmak, şiir okumak, sevgiliden utanacak kadar terbiyeli davranmak, güzel şeylerden bahsedip gülmek ve asla iffet sınırının ötesine uzanmamaktır. Çünkü aşk bakmakla güzelleşir, konuşmakla zenginleşir, ama dokunmakla bozulur. 
• İsterler ki, Allah aşkı seven ile sevilen arasında eşit bölüştürsün.. Oysa aşk bu demek değildir. Seveni sevmek kolaydır; marifet o sevmediği zaman da onu sevebilmektir. 
• Amaç aşk uğruna ölmek değil, uğruna ölünecek aşkı bulmaktır. 
• Aşk dıştan bakıldığında bir deliliktir; ama içine girildiginde akla ihtiyaç göstermez olur. İnsan aklı nötr bir varlık veya bir sıvı gibidir. İçine konulduğu kabın şeklini alır. Aşk ise gönülde hissedilir. Bu bakımdan aşığın aklı gönlünün emrine verilmiş sayılır. Akıl ile gönül insanın bir-birile çatışan değil, belki bir-biriyle bütünleşen iki soyut özelliğidir. Çünkü insanın en mutlu olduğu anlar, aklın gönül içinde eridiği; yani aşka kendini teslim ettiği anlardır. 
• Aşk kelimesinin sözlük anlamı "sarmaşık" demektir. Bahçeye düşen sarmaşık tohumu nasıl bütün bahçeyi sarıp sarmalar, hatta dişarı taşarsa; gönle düşen aşk tohumu da bütün bedeni sarıp sarmalar, oradan etrafa yayılır. Dıştan görünen yalnızca aşktır ve aşık da çevresini görmez olur. Çünkü sarmaşık onu öyle çevrelemiştir ki, dışarıda olup bitenleri ne duyar, ne de görür; hatta duymak ve görmek de istemez. Aşka tutulan ağaçta artık bütün buyruklar sarmaşık tarafından verilir ve aşık "herkesi kör; dört yanı duvar sanır". Dıştan bakanlar onun sarmaşığını görürler, ama ağaç sarmaşıktan fırsat bulup çevresini göremez. Sarmaşık nasıl hızlıca büyüyüp ağaçı kaplarsa, aşk da öyle hızlı gelişir. 
• Aşk fitri bir yetenek meselesi olup herkeste bulunmayabilir. Yani herkes aşık olduğunu sana bilir, ama yaratılışında aşk yeteneği olanların aşkı daha başka olacaktır. Tıpkı herkesin şiir yazması ama gerçek şair olmaması gibi. 
• Aşık, kalbinde ateş yanarken gözünden bu ateşi söndürmeye yaşlar döken adamdır. 
• Aşkın bir bakış, belki kısacık bir göz kayması olduğunu düşündüğü ilk gündü o. Sonra geliştirdi düşüncesini. Göz kalbe iletiyordu güzelliği ve kalpte bir kıvılcım tutuşuyordu. Bu kıvılcım hem ışık,hem ateş olma potansiyeline sahipti. Işık olmanın yolu ateş olmaktan geçiyordu. Önce yanmak ve alevin ışığını süzerek nura döndürmek gerekiyordu. Gönülde tutuşan ateşi söndürmek için göz damla damla su akıtıyor, ancak gözyaşı ateşi söndürmekten ziyade onun hararetini artırıyordu. 
• Güzel şiirlerin genellikle besteleri de güzel olur. Galiba şair duyarak, hisseder yazdığı için olsa gerek, bestekar da ona aynı ölçüde gönül bağlar ve sözlerdeki ateşi gönlündeki yangın ile birleştirir.

        "Kitab-ı Aşk" çox gözəl fikirlərlə zəngin olsa da, fasilə verib əlimdən qoyduğum zaman vicdan əzabı çəkmədiyim üçün 4 bal alır məndən.. :)

12.02.2013     /     3.17 p.m
                                              

A Lot Like Love

Növbəti film seçimim afişası ilə diqqətimi cəlb edən “A lot like love” oldu. Baş rollarında Ashton Kutcher və Amanda Peet’in yer aldığı film 2005-ci ildə işıq üzü görüb. Elə ilk dəqiqələrindən zövqümü oxşayan bu romantik komediya-dram sona qədər marağını itirmədən ən sevdiyim filmlərdən birinə çevrildi. “A lot like love” izləyərkən hər özəlliyi ilə izləyicini özünə aşıq etməyi bacarır. Obrazların duyğularına uyğun seçilən musiqilər, ssenari, rolun ifasının mükəmməlliyi, çəkiliş üçün hazırlanan məkanlar və s... 107 dəqiqə davam edən filmin böyük zəhmətlə ərsəyə gəldiyi aydın görünür. Filmdə zidd xarakterdə olan iki gəncin maqnit kimi bir-birini çəkməsi çox gözəl təsvir olunub. Son ana qədər bu cəzbetməyə rəğmən duyğuların etirafından qaçınılması kinonu daha maraqlı, daha həyəcanlı edir. Şüarı xüsusilə bəyəndim.  There is nothing better than a great romance to ruin a perfectly good reliationship. (Yaxşı dostluğu sevgi münasibətindən başqa heç bir şey məhv edə bilməz.)
Mövzuya gəldikdə qeyd edim ki, hər şey iki gəncin həyatı, duyğuları, yaşayış tərzi, etirafları üzərində qurulub. Oliver və Emily bir səfər zamanı qarşılaşırlar. Gələcək və kariyeradan söhbət gedərkən Oliver internetlə maraqlandığını və bu sahədə uğurlu iş qurmaq üçün ona sadəcə 6 il lazım olduğunu deyir. Planının reallaşacağını sübut etmək üçün isə telefonunu Emily’yə verir. Beləcə ayrılan gənclər öz həyatlarına davam edirlər. Üç ilin sonunda özünü tənha hiss edən Emily köhnə nömrələri nəzərdən keçirərkən Oliveri xatırlayır.
Yeni ili tək keçirmək

istəməyərək tərəddüdlə də olsa zəng etmək qərarına gəlir.

Və beləliklə onların ikinci görüşü baş tutur. Artıq həyatlarında bir çox şey dəyişmişdir. Emily sevgilisindən ayrılmış, Oliver isə arzusunda olduğu işə çox yaxınlaşmışdır. Bayramı qeyd etdikdən sonra cütlük bu görüşü də etirafsız, özlərinin dediyi kimi “heç nəyi məhv etmədən” başa vurur.

2 il sonra yolları yenidən kəsişən Oliver və Emilynin görüşünün nəticəsi digərlərindən fərqsiz olur. Hər ikisi öz maraqları ilə məşğul olmağa davam edir və bu sahədə xeyli irəliləyiş edirlər.
Sonda isə hər şey fərqli olur, Oliver uğursuzluğa düçar olub geri qayıdır və Emiliy’yə sevgisini etiraf etmək qərarına gəlir, ancaq onun nişanlı olduğunu öyrənir. Üçüncü nəticəsiz görüşdən sonra həsrətlə keçən bir müddətin sonunda nəhayət cütlük sevginin burulğanına qapılır. Tərəddüdlər, qürur və yanlış anlaşılmalara baxmayaraq 7 il sonra “heç nə üçün gec deyil!” deyərək münasibətlərinin davam etməsinə izn verirlər.

Maraqlı süjet xətti, əyləncəli səhnələri, aktyorların rollarının öhdəsindən uğurla gəlməsi filmi üzümdə gülümsəmə və ürəyimdə həyəcanla izləməyimə səbəb oldu. Vaxtımı əylənərək keçirdiyim sevimli filmlərdən biri oldu mənim üçün və hər özəlliyi ilə 5 bal aldı məndən. Romantik komediya deyildiyi an ağlıma ilk gələn filmlərdən olacaq“A lot like Love”. ;-)

20.01.2013     /     8.07 p.m.

Lucky One

 2013-cü il üçün ilk film seçimim “Lucky One” oldu. Nə zamandır izləməyi nəzərdə tutsam da, bu ilə qismət imiş. Baş rollarında Zac Efron və Taylor Schilling’in olduğu bu romantik dram izləyicilərdən bir çox tənqid alsa da, mənim bəyəndiyim filmlər sırasına daxil oldu. Hər hansı bir filmdə rolu qəbul etmək özü də bir zövq məsələsidir deyə düşünürəm. Artıq izlədiyim neçənci Zac Efron filmidir ki, bütünlüklə məni qane edir. Bu aktyor öz film zövqü ilə, rolu ifa etmək istedadı ilə həmişə məndən müsbət rəy alır. 

Ancaq filmin zövqümə uyğun olmasında yalnızca Zac Efronun rolunu qeyd etmək haqsızlıq olar. Eyni zamanda filmin mövzusu olaraq seçilən əsərin müəllifi Nicholas Sparks da kinonun ərsəyə gəlməsi və bəyənilməsində mühüm mövqeyə malikdir. Hətta son zamanlar ən çox bəyəndiyim filmlər elə bu müəllifin kitablarına çəkilənlər olub desəm yanılmaram. A Walk to Remember, The Notebook, Dear John və son olaraq Lucky One.

Filmin mövzusu haqqında yazmamışdan əvvəl onu qeyd edim ki, giriş hissə mənim kimi müharibəyə aid materialları sevməyən izləyicilər üçün darıxdırıcı görünə bilər. Ancaq hər şey ilk səhnənin üzərində qurulub, səbrlə bir qədər izləsəniz, hər şeydən uzaqlaşıb 100 dəqiqə davam edən sevgi, kədər, şübhə və sirrlərlə dolu bir həyat hekayəsinə şahid olacaqsınız.

Lucky One qəribə bir sevgi macərasından bəhs edir, hər şey bir müəmma olaraq başlayır və getdikcə bütün sirrlər açılır, bütün şübhələr yox olur. Dəniz piyadası olaraq İraqda xidmət edən Logan Thibault əməliyyat zamanı bir neçə əsgərin ölümünə şahid olur. Özü isə baş verən partlayışlardan kiçik yaralarla xilas olur. Dağıntılar arasında günəşin şüaları altında parlayan, arxasında “KEEP SAFE” yazılan bir qız şəkli tapdığı andan etibarən həyatında bir qoruyucu mələyin olduğuna inanır. Xidmətini bitirib geri döndükdən sonra onu “ölümdən xilas edən mələk” olduğuna inandığı, şəkildəki əsrarəngiz qızın axtarışına çıxır. Və əsas hadisələr elə bu zaman başlayır.

Loganın şəkildəki qadını - Bethi taparaq həyatının yeni mərhələsinə qədəm qoyması, bu qadının oğlu ilə dostluğu, yaşamını artıq kiçik bir qəsəbədə davam etdirməsi canlı səhnələrlə izləyicilərə təqdim olunub. Beth’in şəkli necə hər şeyin başlanğıcı olmuşdusa, sirrin üstü açıldığı an iplərin qoparılamasına da o səbəb olur.

Beth qardaşının Loganın sağ qalması üçün öldüyünü düşünür və ona şübhə ilə yanaşmağa başlayır.

Vəziyyətin gərginləşdiyi bir vaxtda Loganın təsadüfən tapdığı əsgər şəkli məsələnin aydınlaşmasına səbəb olur. Qardaşının necə həlak olduğunu öyrənmək üçün hər şeyini fəda etməyə hazır olan Beth Logandan gerçəyi – onun bir dəqiqə belə tərəddüd etmədən əsgərinin həyatını xilas etmək istəyərəkən öldüyünü - öyrənir və böyük haqsızlıq etdiyini anlayır.
Xoşbəxt sonluqla bitən filmləri hər zaman daha çox bəyənirəm. "Lucky One" da canlı səhnələri, maraqlı ssenarisi, güçlü aktyor heyəti, gözəl məkan seçimləri, uğurla uyğunlaşdırılmış musiqi parçaları, və ən önəmlisi mimikalar vasitəsilə sözlərdən daha çox şey ifadə olunduğu filmlərdən biri olması ilə uzun müddət yaddaşımdan silinməyəcək layihələr arasında yerini aldı. Sevə-sevə 5 bal verdiyim filmlərdən oldu ;)

04.01.2013     /     5.09 p.m.

Five Star Day

 Fərqli mövzulara toxunulan filmləri sevirəm.. “Five Star Day” də onlardan biri oldu. 2010-cu ildə izləyiciyə təqdim olunan bu film bəlkə də mövzu baxımından hər insanın zövqünü oxşamasa belə, əminəm ki, ssenari və aktyorların bacarığı ilə izləyən hər kəsi özünə heyran buraxa bilər. İndiyə qədər astrologiyaya aid bir filmə rast gəlməmişdim. Elə ilk dədiqədən mövzu məni cəlb etməyi bacardı və sona qədər də marağım itmədi. Film bürclərə inanmayan bir şəxsin bu sahədə çalışmaları nəticəsində böyük uğur qazanmasından bəhs edir. Və bütün maraqlı hadisələr də bu mövzu ətrafında cərəyan edir.
     Doğum   günündə   gündəlik qoroskopu   ilə   tanış    olan    əsas    qəhrəman   Jack super bir gün yaşayacağına inansa da, hər şey əksinə olur.. Həmin gün həm işindən ayrılır, həm də sevdiyi qızın xəyanəti ilə üzləşir. Bərbad bir doğum günü keçirən Jack'in məzun olmaq üçün yeganə şansı astrologiyaya aid bir təqdimat hazırlamaq olur.. Belə ki, astroloji nəzəriyyəni çökdürmək istəyən bu gənc doğulduğu şəhərə Chikagoya gəlir və onunla eyni tarixdə eyni xəstəxanada doğulmuş 3 insanı axtarıb tapır. Onları tapması düşündüyü kimi asan olmasa da, nəticə gözlədiyi kimi olur – hər üç şəxsdən ad günlərini necə keçirdikləri barədə məlumat ala bilir.
     6 fevral 1982-ci ildə eyni xəstəxanada bir neçə dəqiqə fərqlə doğulan 4 insan.. Ayrı dünualar, ayrı
həyatlar.. Tək ortaq nöqtə bərbad keçən doğum günü.. İlk hədəf Sarah adlı qadın olur.. Narkotik maddə istifadəçisi ərindən uzaq yeganə qızını böyütməyə çalışan bir ana. Jackin onunla tanışlığı qəribə olsa da, tez bir zamanda səmimiyyət yarada bilir. Ailədəki şəraiti yoxlamaq üçün göndərilən sosial xidmətlərdən bir nümayəndənin narkoman ata ilə evdə qarşılaşması və atanın Sarah'ın nənəsindən yadigar qalan sepi oğraması ilə keçən bir ad günü yaşandığını öyrənir. İkinci şəxs xəstəxanada çalışan bir tibb bacısıdır. O da həyatının bu özəl gününü bilmədən velosiped sürən kiçik bir uşağı vurması ilə xatırlayır. Son axtarış hədəfi isə barda çalışan yenicə albom çıxarmış bir jazz sənətçisidir. Zəncirin son halqası da pozulmur, o da doğum gününü çarəsiz xəstəliyinin olduğunu öyrənərək başa vurmuşdur. Jack hər üç şəxsdən məlumat alaraq geri qayıdarkən təqdimatını artıq hazırlamış olur.. Və ona verilən son şansı uğurla dəyərləndirib məzun olur..

     Sonda bütün bu hadisələr cərəyan edərkən artıq qəhramanın öz həyatına bir istiqamət verdiyinin də şahidi oluruq.. Beləliklə astroloji nəzəriyyəyə qarşı çıxmaq üçün səyahətə başlayan Jack sevgi, bəxt, tale haqqında daha çətin suallarına cavab tapmış olur..
     Fərqli həyatlar, eyni təvəllüd və hər biri üçün bərbad keçən doğum günü.. Filmin mənim üçün ifadə etdiklərini maraqlı, fərqli, dinamik, düşündürücü, həyəcanlı olaraq qeyd edə bilərəm.. Şablon mövzulardan uzaq, hər kəs üçün maraqlı ola biləcək bir mövzunu izləyicilərə uğurlu layihə kimi təqdim etmək təqdirəlayiqdir..
Sonda filmdə ən çox bəyəndiyim fikir:

• Whether you believe in chance, free will, or destiny sometimes when you look into another person’s eyes you just know. It’s all in the stars. ----- Neden bu kadar insan astrolojiye inanıyor, Belki de sebep kaderlerine ellerine alma sorumluluğundan korkmalarıdır.. Neye inanırsanız inanın, özgür irade, kader ya da yazgı.. Bazen birinin gözlerine baktığınızda hemen anlarsınız her şey yıldızlardadır..

Bütün bu detalları ilə "Five Star Day" məndən asanlıqla 5 bal alır.

13.10.2012     /     4.03 p.m.